De vierde week binnen: en van je hela hola houd er de moed maar in

Chaotisch. Mag ik het zo even noemen? Niet zo zeer in mijn hoofd, maar door het gevoel van onzekerheid. Niet het gevoel hebben dat ik goed kan laten zien wat ik in mijn heb. We zetten stappen, en zoals het in een proces hoort , zetten we er telkens ook een aantal terug. Dat we vooruitgang boeken weet ik zeker, en dat ik door het binnen zijn alles weer opnieuw met andere ogen leer bekijken, vind ik enorm waardevol. Maar het voelt even niet als ‘tastbaar’.

Tegelijkertijd leer ik dat, ook al zit je binnen met vier muren om je heen, een mens altijd door wil. Tenminste ikke wel. Dat voel ik. Een verhalenverteller laat zich niet hinderen door een omgeving of omstandigheden. Een nieuwsgierig mens, laat zich ook onderwijzen of verwonderen door een beeldscherm. We moeten wel. We moeten onze schouders er onder blijven zetten. Maar makkelijk is het zeker niet.

Voorbereiding voor dinsdag

Maandag spraken we af om voor dinsdag wat speurwerk te doen en dit met elkaar te delen. We zitten namelijk nog vol vragen. We hebben de hengel uitgegooid maar hebben absoluut en nog lang geen beet. Die grote vis ergens die in de grote vijver zwemt is lastig te vangen. Wie zijn we? Gaat het zijn van zeven verschillende individuen niet alleen onze kracht, maar ook een obstakel zijn? (Onze vragen heb ik onderaan de research genoteerd.)

Met als hoofdvraag: welke bedrijven/collectieven pakken het op een manier aan die ons ook aanspreekt?

Interessante sites:

Spot on Stories

Bureau Boven

Investico

OneWorld

De Coöperatie

Onderzoekscollectief Spit

Audiocollectief Schik

Een collectief lijkt vaak producties te maken in opdracht voor, of in samenwerking met een ander mediabedrijf. Waarom? (Waarschijnlijk omdat ze zo kunnen werken voor de doelgroep van de opdrachtgever en een betaalde opdracht binnenslepen.)

Wat mij nog meer opviel:

Een artikel van Vila Media:

…. Het freelancercollectief Reporters Online speelt daar in Nederland een belangrijke rol in. Zij boden free­lancers jaren geleden al de mogelijkheid om op Blendle te publiceren. Sinds kort is daar een nieuw en sympathiek verdienmodel bijgekomen; het donatiemodel.
Het werkt vrij simpel, auteurs zetten hun stukken gratis online op hun eigen website, maar vragen wel om een vrijwillige donatie. Dat klinkt als een risico, maar blijkt op basis van enkele maanden ervaring best al een goed model. Voor mij persoonlijk leverde het eerste verhaal bijvoorbeeld al meteen ongeveer 2000 euro netto op. Mensen storten in de regel 1,50 of 5 euro, maar de be­dragen lopen op tot zelfs 100 euro voor een stuk.

Het idee is voor Reporters Online bedacht door oprichter Jan-Jaap Heij. ‘Ik merkte dat te veel goede verhalen van onze auteurs te weinig bereik hadden achter een paywall, waarbij je als lezer moest betalen om toegang te krijgen. Verhalen worden dan met name niet gedeeld. Mij leek het de moeite waard om te bekijken of een vorm van betaling achteraf beter zou werken, dus dat zijn we gaan testen. En dat bleek beter te werken. Medeoprichter Gyurka Jansen had al enige ervaring met vergelijkbare systemen elders, dus we konden het snel lanceren met niet al te veel kosten voor de techniek.’

Bron: https://www.villamedia.nl/artikel/een-nieuw-en-sympathiek-verdienmodel-voor-freelancers-het-donatiesysteem

Zou dit voor ons ook kunnen werken?

Vragen die bovendreven deze week binnen onze groep:

Zijn wij een eigen platform met een eigen doelgroep of werken we als platform voor andere bedrijven? Op onze manier?

Als dit het geval is: dan is alle kritiek van Bart terecht. Want Radar is ook gaan publiceren zonder te weten of iemand er op zat te wachten.

Als jullie zelf een publiek gaan regelen?

Dus moeten we gaan onderzoeken en bezinnen:

a) Als we een eigen platform zijn, wat verwachten onze ijkpersonen dan van ons? Wat willen ze zien van ons?

b) Als we een gemengde vorm zijn: welke voorbeelden zijn daarvan en wat kunnen we leren? Of gebruiken? En wat wil onze doelgroep dan?

c) Als we een collectief zijn voor andere media: waar zit ons unique selling point dan?

Een onbestemd gevoel

Nu we werken in een groep én als individu, leer ik ook een hele hoop over mezelf. Ik ben vanuit vorig jaar enorm gewend om de kar te trekken. Het is daarom voor mij een enorme uitdaging om dat nu niet te doen. Het gevoel van de regie niet hebben, vind ik lastig, iets wat mijn groep niet aan mij kan merken denk ik, misschien denken ze dat ik me afzijdig houd, maar dit is het niet. Ik heb deze afspraak na vorig jaar met mezelf gemaakt aangezien samen met de mensen om me heen weet hoeveel energie en soms zelfs studiepunten het mij heeft gekost.

Nadenken over een logo

Donderdag: een Skype-afspraak met Bart van Teeffelen

Ons idee voor onze doelgroep: Perspectief, maakt (onderzoekende) journalistieke producties, voor twintigers en dertigers, die niet begrensd worden door genres of vorm.
We hebben een eigen platform en bedienen mediabedrijven.
Het publiek staat altijd op de eerste plek. In onze zoektocht, in onze uitingen  en in de nababbel.

Dit besloten we bij Bart voor te leggen en om extra uitleg te vragen rondom onze doelgroep.

Hij heeft ons het ‘lean werken’ uitgelegd.

En wat mij enorm is bijgebleven uit ons gesprek is het volgende:

Je doelgroep onderzoeken is geen enquête , je wil mensen kunnen zien. In behoeftes voorzien, een ander product ontwikkelen. In gesprek gaan. Hoe ziet jouw nieuwsconsumptie eruit? Vervolgens trek je conclusies . Ergens zit een behoefte. Deze ga je toetsen. Ik wil daar over doorpraten. Ophalen en luisteren en zo langzaam leren waar behoefte aan is, vormen, topics, facetten. ‘

Wij willen lange en diepgravende verhalen maken maar kan dat wel voor de doelgroep die we in gedachte hebben? En hoe kunnen we dit dan aanpakken?

Een gesprek waarbij ik mijn hersens soms kon horen kraken. Albert heeft mij nog hele prettige aantekeningen van het gesprek gestuurd. Zie hier:

Leesvoer

Verder heb ik het boek ‘De nieuwe journalist – van traditioneel naar modern freelancen’ door Sjoerd Arends & Erwin van ‘t Hof aangeschaft. Roy heeft al veelvoudig benoemd dat dit boek een enorme aanrader is.

Tot de volgende!

Liefs,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *