Hoe een ansichtkaart een journalistiek verhaal kan vertellen

Wanneer je een punt bereikt dat je alleen maar kunt liggen, is er ruimte om na te denken. Zo ging ik nadenken over wat er wél mogelijk was om alsnog mijn propedeuse te halen, in plaats van in de negativiteit te blijven hangen. Wat had er afgelopen zomervakanties voor gezorgd dat ik een ‘zomergevoel’ had? En dat was voor mij: het opsparen van mijn favoriete tijdschriften om ze vervolgens allemaal in het zonnetje te lezen, en het schrijven en ontvangen van ansichtkaarten. Mogelijk kon ik met mijn ‘zomer-hobby’s’ alsnog een journalistiek verhaal vertellen. Dat is wel mijn plan!

Ik haalde mijn bak vol ansichtkaarten uit de la, samen met twee vellen postzegels en een aantal pennen, en bezaaide mijn bed vervolgens vol met kaarten. Ik besloot de vraag gaan behandelen : ‘Hoe kunnen we met z’n alle de wereld tot een mooiere plek maken?’ Dit omdat ieder land en cultuur andere gewoontes en gedachtes heeft, waardoor ik mogelijk ook veelzijdige antwoorden zou kunnen krijgen. + Ik was toe aan het brengen van iets nieuws. Iets wat zowel positiviteit, een glimlach of ruimte tot nadenken kan creëren, dat was mijn plan! Verder heeft iedere schrijver de kans om onderwerpen aan te kaarten of iets te vertellen wat er mis gaat op de wereld. Zoals ik op mijn profiel beschreef: ‘ Feel free to give your opinion on certain topics! The floor is yours!’

Een wereldbeeld creëren door een verhaal te vertellen door middel van voorwerpen.

Ik was op het moment dat ik dit wilde gaan doen, nog niet in staat om zelf de kaarten te schrijven , dus hebben mijn moeder en zusje mij heel lief geholpen. We schreven in totaal 10 ansichtkaarten. Mijn moeder schreef het adres op de kaarten, mijn zusje schreef de tekst op de kaarten, en ik maakte het af door mijn naam onderaan de kaarten te zetten + de juiste hoeveelheid postzegels erop te plakken. Ik had dus fijne hulpkrachten!

Via een website genaamd ‘Postcrossing.com‘ stuur en ontvang ik al jaren kaarten uit verschillende landen over de hele wereld. Je maakt je eigen profiel aan en begint met het sturen van kaarten. En ontvangt vervolgens ook kaarten terug. Deze ontvang je van willekeurige mensen uit verschillende landen. Wil je zien hoe dit werkt? Kijk dan hier:

Bovenstaande video is niet van mezelf maar van: Canle do CPR Plurilingüe Padre Feijoo Zorelle

Op je eigen profiel vertel je iets over jezelf. Hier heb ik voor gekozen om mijn ‘onderzoeksvraag’ te noteren. Ik heb omschreven wat mijn plan was én dat iedere kaart gefotografeerd zou worden en op het internet zou komen te staan.

Mijn inspiratie

Kaarten zijn voor mij kleine kunstwerkjes met een eigen verhaal. En tegenwoordig vaak ondergewaardeerd, terwijl ik denk dat ze van onschatbare waarde kunnen zijn. Steeds meer media gebruiken voorwerpen om een verhaal te vertellen. Denk aan tijdschriften als de Flow, Happinez, LINDA. en LINDA meiden. Deze gebruiken stuk voor stuk fotografie, illustraties en voorwerpen om verhalen extra kracht te geven. Maar ook verschillende kranten gebruiken zowel in de gedrukte pers, als de online versie, een zelfde soort techniek. Zie hier een aantal voorbeelden:

  • De Volkskrant – De Nederlandse popcultuur in 100 voorwerpen
  • Flow magazine – Museum van mezelf
  • Happinez magazine – De kracht van stenen
  • LINDA meiden Zomerboek – Gruwelijk jaloers was fotograaf Jenny Rova toen ze Facebook-foto’s zag van haar ex met zijn nieuwe vriendin. Dus knipte en plakte ze zichzelf over haar heen.

Hoe ga ik researchen?

Ik ga kijken uit welke landen de kaarten komen die ik mag gaan ontvangen. Iedere kaart ga ik fotograferen, waar ik dan vervolgens weer een reportage van maak, met een stukje tekst. Het belangrijkste is dat de kaart het verhaal vertelt. Dat diegene die de kaart heeft geschreven zijn of haar verhaal kwijt kan.

Als ik een beeld heb vanuit welke landen de kaarten die ik heb mogen ontvangen komen, kan ik de antwoorden vergelijken met de culturen en gewoontes van de mensen waaruit de kaart komt.

Een voorbeeld:
Iemand schrijft: ‘Het zou de wereld een stukje mooier maken als iedereen gelijk was.’

Dan ga ik nadenken:’Waar komt deze meneer of mevrouw vandaan? Waarom merkt hij/zij ongelijkheid? Woont iemand in een dictatuur? Zijn ze er communistisch?’

Daarna: Ga ik onderzoeken en laten zien hoe het land in elkaar zit van degene die de kaart heeft geschreven.

Vervolgens: Ga ik alle conclusies bij elkaar leggen.

Waar zou het eventueel mis kunnen gaan:

  • Dit zou kunnen zodra iemand weinig tot niets op de kaart schrijft. Denk aan woorden als: ‘peace’ ‘love’ of ‘happines’. Dit gaat sowieso een aantal keer voorkomen. Maar zelfs in deze situatie denk ik dat ik het tot een journalistieke productie kan vormen.
  • Dat ik vóór de deadline niet genoeg kaarten ga ontvangen. Dan neem ik dit project gewoon mee naar het volgende schooljaar.

Ik ben heel benieuwd óf dit project iets gaat opleveren en wát dit dan gaat zijn! Ik ga ervoor!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *