IJZERSTERK – Hoe het is gegaan

Wat heb ik lopen tobben! Niet normaal. Ik vond dit best een spannend project merk ik achteraf. Alsof ik grenzen opzocht en iets heb gemaakt wat kan prikkelen en grenzen heb opgezocht. En dat was denk ik nieuw voor mij. Daarom hierbij nog even alles op een rijtje!

Het concept en de introductie van de podcast

Het moest een jeugdige podcast worden, voor jonge meiden, waar we over onderwerpen konden gaan praten en vragen konden stellen die we normaal niet durven stellen maar eigenlijk wel benieuwd naar zijn. Ik denk dat dat aardig is gelukt! Het is niet perfect en vlekkeloos. Misschien paste Ineke’s manier van omschrijven van situaties die volledig bij de doelgroep. Toen ik het concept bedacht, had ik een jonge meid geregeld om samen te gaan praten over de geestelijke gezondheidszorg in Nederland. We zouden gaan praten over de vooroordelen en de stempel je mogelijk krijgt van je omgeving als je een diagnose hebt gekregen. Dit zouden we anoniem gaan doen, maar op het laatste moment liet ze niets meer van zich horen.

Ineke is een dame van 60, maar ik vond dat dat niet hoefde te betekenen dat de doelgroep opeens van de baan was. Ineke is jong geweest en ik heb haar van te voren aangegeven wat de doelgroep zou zijn. Ze zei tegen mij dat ze zich daar wel in kon inleven, en dat heeft ze dat ook erg prettig gedaan.

Het verschil is alleen dat Ineke mogelijk heel erg gewend is aan een bepaalde structuur in haar leven. Ze verteld haar verhaal ook op deze manier. Een manier die soms wat langdradig is, en het daardoor lastig om in het verhaal te knippen, maar na veel graven en reageren op haar antwoorden heb ik vaak toch het gevoel gehad de diepte op te kunnen zoeken.

Het kan zijn dat er mensen zich mogelijk aangevallen voelen door mijn introductie van de podcast, of dat ze mij te feministisch vinden. Tenminste dat is waar ik een beetje bang voor ben. Ik heb zo lang over de intro getwijfeld. Maar ieder ‘muziekje’ voelde toch niet hetzelfde als wat het nu is. Misschien verstop ik mezelf ook vaker achter producties die ‘iedereen mogelijk wel kan waarderen’. Ik kreeg dit gevoel vooral toen de podcast bijna af was. Misschien daarom dat ik er ook heb gekozen om af te sluiten met een positieve noot. Mogelijk had ik het gevoel dat ik een stereotypen aan het creëren of aan het bevestigen was. Terwijl ik wil alleen laten zien dat de verdeling tussen man en vrouw door bepaalde uitspraken soms nog scheef kan zijn. Hiermee bedoel ik niets richting ‘de man’ in het algemeen. Ik ken gelukkig voornamelijk een hoop mooie, gevoelige en zorgzame mannen die niets te maken hebben met dit alles. Ik wilde misschien alleen een keer een statement maken. Dat is voor mijn gevoel wel gelukt.

Het maken van de podcast

Ook deze keer was het weer een soort achtbaan waar ik in terecht kwam. Een podcast maken klink soms ‘eenvoudig’ maar opnieuw was het alles behalve eenvoudig. Audio onder controle krijgen, de ‘juiste muziek’ vinden, het knippen in het verhaal, het was allemaal stuk voor stuk weer een gevecht. Ik heb wel gemerkt dat ik een enorme voorsprong had op de vorige keer. Het heeft erg geholpen dat ik al een keer een podcast heb gemaakt. Ik heb niet meer hoeven uitvogelen hoe ik met Adobe moest gaan werken, want dat gaat mij goed af! Ook het werken met de apparatuur ging al stukken beter. Mijn groei deze keer zit voornamelijk in het gesprek zelf denk ik. Ik heb veel geluisterd. Als ik het terug luister merk ik dat ik vaak stil ben geweest op de juiste momenten en het kunnen inspelen op de vragen, omdat ik antwoorden vaak ook ‘los moest peuteren’.

Waar ik zeker nog kan groeien, is bijvoorbeeld het afkappen van verhalen. Ik moet een manier aanleren waarbij ik op een fijne en vriendelijke manier mensen kan laten stoppen verschillende zinnen op verschillende manieren te laten herhalen. Dit heeft een hoop ‘knipwerk’ opgeleverd. En sowieso zitten er in het knipwerk een hoop verbeterpunten. Ik had nog een aantal stukken uit het gesprek willen knippen, of zelf opnieuw willen inspreken, maar ik kwam er dan telkens achter dat het verhaal niet meer klopte! Er miste dan vaak bepaalde informatie die voor een ander onderdeel weer erg belangrijk was. Hier zou ik graag nog in willen groeien.

Het publiceren

De vorige keer ben ik er bij GENERATIEKLOOF niet achtergekomen hoe ik mijn podcast op een andere manier kon publiceren. YouTube is bedoeld voor video, maar als ik mijn podcast wilde publiceren op een andere manier, moest ik óf een management of een zak met geld hebben.

Ik vroeg raad aan Mirthe ( zit na de vakantie in Condor 3 ) en die appte mij:

‘Ik heb gewerkt met Pippa en nu met OmnyStudio. Deze zijn denk ik wel betaald, maar dat gebruikt mijn werk in ieder geval. Maar ik heb ook met YouTube of Soundcloud gewerkt’

Ik kwam er vervolgens inderdaad achter dat het voor mij als beginner nog niet echt mogelijk was om met Pippa of OmnyStudio te werken. YouTube had ik de vorige keer ook gedaan, maar vind ik niet echt professioneel. Dus ben ik gaan kijken of Soundcloud nog een optie was. Ik moest het even uitvogelen, maar dat ik gelukt! Ik heb nog geen ‘Pro account’ maar mogelijk komt dat nog in de toekomst. Ik ben blij met de groei!

Communicatie

De communicatie met Ineke verliep vlot. Vóór ik aan de podcast begon ben ik begonnen researchen. Ze was enorm open over haar diagnose en ik kon alles vragen. Ook heb ik gezocht naar vragen die mensen eigenlijk niet durven te stellen. Denk aan bijvoorbeeld de video’s die je op YouTube kunt vinden: https://www.youtube.com/results?search_query=questions+for+someone+in+a+wheelchair

En zo ben ik ook over mijn vragen gaan nadenken.

Zodra de podcast bijna af was, heb ik een proefversie naar Ineke gestuurd. Zo kon ze nog reageren en aangeven of ze zich bij een fragment niet op haar gemak voelde. Ze twijfelde alleen over het einde en dat hebben we kunnen oplossen door mij een stuk te laten inspreken wat ze mij via de mail had doorgestuurd. Ze was zelf bang dat het einde niet overkwam zoals ze het bedoeld had, dus daarom sprak ik dit nog in:

“Met dit positieve slotantwoord hoopt Ineke duidelijk te maken dat zij tevreden is met haar leven en dat dit komt, doordat alle geleverde gevechten, inspanningen en acceptaties, haar ijzersterk hebben gemaakt”.

Conclusie

Als ik meer tijd had gehad, en niet die twee a drie weken was verloren, had ik nog meer tijd in dit project kunnen steken. Voor nu ben ik ben toch wel trots op wat ik neer heb kunnen zetten. Het is niet perfect, er is extreem veel ruimte voor verbetering, maar het is wel gelukt. Hij staat wel online. En daar ben ik heel blij mee.

Tot de volgende!

Femke

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *