Mijn eindreflectie / Het Interview met Lars van der Werf

Begin dit schooljaar zocht ik houvast. In een leerproces waar alles mogelijk is, probeer je door een plan te maken, structuur te creëren. En die structuur vond ik door mezelf in het diepe te gooien. Iets wat ik mega eng vond, besloot ik gewoon te proberen. Ik ga een interview houden. En ik wist ook gelijk wie ik wilde interviewen!

Het begin

De eerste stap was het benaderen van de uitgeverij. Na het zorgvuldig schrijven van een mail, en het drie keer nalezen of hij wel goed was, heb ik  op ‘verzenden’ gedrukt. Ik kreeg de volgende dag al meteen antwoord met de vraag of ik mogelijk referentie materiaal had. En ik dacht: ‘HELP! Dit is mijn eerste week op school! Ik heb nog helemaal niets!’ . Ik besloot eerlijk en transparant te zijn. Ik verzond een mailtje terug met dat ik een eerstejaarsstudent ben, samen met een klein interviewtje dat ik eerder heb gedaan en mijn motivatie. Ik liep al te fantaseren over hoe het interview mogelijk zou kunnen verlopen , en hoe gaaf zou zijn om zo’n kans te krijgen. En toen bleef het stil…

Ik besloot een week te wachten op antwoord, tot ik gek werd van alle spanning. En daar heb ik één belangrijk ding geleerd: Wacht niet af, maar bel! Ik greep de telefoon, en zodra ik de mevrouw van de uitgeverij aan de telefoon had hoorde ik: “Oh hoi Femke! Ja ik heb je nog niet gemaild, maar Lars neemt vanmiddag nog contact met je op.” En vanaf toen is het feest begonnen.

Het feest kan beginnen

Toen werd het opeens heel ‘echt’. Ik moest een datum, een locatie, camera’s, microfoons en hulp regelen. Verder wilde ik nog een manier bedenken om het gesprek gaande én interessant te houden. Dat was nog een hele opgave. Dat is iets wat ik in het begin nog had onderschat. Ik had via Whatsapp contact met Lars, en het prikken van een datum verliep vrij geleidelijk. Behalve dat ik er achteraf achterkwam dat de datum midden in de herfstvakantie gepland stond, was dit gelukkig voor mij en mijn klasgenoten geen probleem.  

Vervolgens heb ik tussen het brainstormen door , contact opgenomen met de Openbare Bibliotheek Rotterdam, met de vraag of het interview daar mocht plaatsvinden. Na een telefonische afwijzing ( Omdat ik als Eindhovenaar geen Rotterdam-pas had.. duuhhh…) , kreeg ik vervolgens wel een goedkeuring via de mail .  Zolang we geen bezoekers tot last waren mochten we overal filmen. Achteraf, ondanks de zachte achtergrondgeluiden, was dit een top locatie! Zeker omdat Lars het interview in Rotterdam wilde laten plaatsvinden, en het aansloot bij het ‘totale plaatje’. 

Over de manier, waarop ik de vragen aan Lars wilde stellen, heb ik ook een tijd nagedacht. Ik wilde het interactief houden en wilde absoluut voorkomen dat je alleen zag dat ik de vragen aan het stellen was en Lars een antwoord gaf. Dit heb ik voorgelegd aan de groep en aan een aantal coaches, en we hebben vervolgens het idee gekregen om een doosje te maken. In dat doosje heb ik instagramfoto’s, versjes, en vragen gedaan. Zo was er elk moment een spontane onderbreking en kon ik op de antwoorden of verhalen van Lars inhaken met een vraag of opmerking. Hierbij vond ik het erg belangrijk dat ik wel mijn reactie gaf, maar dat ik me op de achtergrond bevond. Ik moest +/- 30% aan het woord zijn en Lars +/- 70%. 

 

 

Toen moesten we nog apparatuur regelen. We reserveerden een hoop spullen bij de mediatheek. Twee zenders ( De microfoons om bij Lars en bij mij op te spelden ), drie statieven en drie camera’s. We regelde nog extra batterijen en kochten alle drie een sd-kaartje. Aangezien we in de herfstvakantie het interview zouden opnemen, hebben wij dit een dag voor de vakantie bij de mediatheek opgehaald en zijn we vervolgens naar het Deprez gebouw gegaan om de setting op te zetten voor in het draaiboek. Zo wist iedereen wat hij/zij kon verwachten. We hebben de camera’s aangezet die dag en kleine shots gemaakt. Vervolgens zagen gelijk dat de kwaliteit van de camera’s slechter was dan we hadden gehoopt. Maar niets aan te doen, want een 4k-camera kregen we niet mee…

De draaidag

Na een reis van Eindhoven naar Rotterdam verzamelde ik met mijn klasgenoten op Rotterdam Blaak. We sleurde al de apparatuur de bibliotheek in en meldden ons vervolgens bij de balie. We waren ruim op tijd. Sterker nog we waren véél te vroeg. We hadden rustig alle tijd om alles op te zetten tot we merkte dat er een kabel ontbrak van één van de zendersets. CHIPS! Albert en ik zijn Rotterdam in gesneld in de hoop nog een kabel te kunnen kopen. Maar tevergeefs. Zodra we allebei, een kwartier voor het interview van start zou gaan, bezweet aankwamen in de bibliotheek, stond Lars, tot mijn grote schrik, al te wachten. Ik heb nog vlug water gekocht in het bibliotheek winkeltje ( 4 blikjes water voor 10 euro )  en het zweet van mijn voorhoofd geveegd, om vervolgens Lars te ontvangen. Vandaar dat ik geen zendertje draag, maar een gewone microfoon in mijn handen heb tijdens het interview.

Het interview verliep soepel. Lars had een hoop te vertellen, en alle zenuwen vielen bij mij weg zodra te camera’s liepen. De details klopten. Iedereen had wat te drinken. De boekjes van Lars stonden gepresenteerd. Niemand droeg drukke kleding, en iedereen zag er verzorgd uit. De plek waar we konden filmen was in een rustig hoekje, met boeken op de achtergrond: perfect. Lars was na het interview ontzettend blij met de koelkastmagneet die ik voor hem meenam. ( Hierbij de magneet voor de liefhebbers van magneten of geïnteresseerde. Want het was een pracht exemplaar   : https://storytiles.nl/nl/product/walking-the-goat-mini/  ) Dus eigenlijk voelden we ons allemaal voldaan toen we de apparatuur aan het opruimen waren. Het was een super toffe middag!

The aftermath

Toen was het moment daar. Ik moest, wat we die ene middag hadden vastgelegd, gaan monteren tot een degelijk eindproduct.  Ik had nog nooit eerder een ‘echte video’ gemonteerd. Laat staan dat ik ooit met Adobe Premiere of Adobe After Effects had gewerkt. Maar het ging eigenlijk bij het eerste begin al fout. De bestanden op de camera, bleken MOV. bestanden te zijn. Dit hield in dat het niet mogelijk was om deze beelden, van een verouderde camera, op mijn spiksplinternieuwe laptop te zetten. Na twee dagen klooien, en het proberen van het veranderen van de bestanden, besloot ik hulp in te schakelen. Wat het lukte gewoon niet. Klasgenoten die er verstand van hadden, hadden een Apple laptop, en de rest wist zich ook geen raad. Toen heb ik hulp gezocht ik mijn eigen kring. Maar man o man wat een begin van mijn ‘monteeravontuur’.

Na de bestanden eindelijk op mijn laptop te hebben, werd ik wel gewaarschuwd.  “Fem, ik weet niet of je de beelden al hebt gezien, maar het ziet er niet al te best uit…” kreeg ik te horen. Het geluid was uitermate slecht, de beelden waren korrelig en één van de drie camera’s bleek een ruis te hebben. Wat baalde ik! Niet normaal! Toen ik met mijn klasgenoten de camera’s ging inleveren bij de mediatheek hebben we dit gemeld. De camera met de ruis werd beplakt met een post-it velletje en kon niet meer uitgeleend worden, tot het probleem was uitgezocht. En ook de kabel die bij de zenderset hoorde te zitten zou , volgens de meneer van de mediatheek, wel eens niet in het etuitje kunnen hebben gezeten, toen hij aan ons werd uitgeleend. “Sorry Femke, ik vind het erg vervelend voor je. Ik ga het melden.” En daar zat ik dan, met mijn interview, en ik wist me totaal geen raad meer.

Het verschil in camerabeelden.

Na regen komt zonneschijn

Na avonden monteren, een keer flink huilen, en een aantal keer ‘het even niet meer weten’, begon het interview toch wel ergens op te lijken. Na Youtubevideo’s bekijken over zowel Adobe Premiere als Adobe After Effects, begon ik het onder de knie te krijgen. Ik kocht van mijn eigen centjes een aantal extra effecten en maakte een intro en een Leader-End. En na een aantal aanpassingen in Adobe Audition, kon ook het geluid ermee door. Het duurde alleen allemaal zo potjedikkie lang! Het maken van een video van twintig minuten lang , wanneer je anderhalf uur aan beeld materiaal had,  bleek geen makkelijke opgave te zijn. Ook hielp het niet mee dat ik vervolgens twee weken uit de running was door het ziek zijn, maar dat hield mij niet tegen. Het belemmerde wel mijn energielevel en had invloed op de snelheid van het produceren, maar die video die moest er zou er komen. 

En daar was ‘ie dan! Na weken monteren, was de video klaar. Alsof er een last van mijn schouders afviel. ( Is ook zo cliché, maar het was echt zo! ). Ik had afgesproken met de uitgeverij dat ik de video naar ze zou mailen zodra hij klaar was, en zij zouden vervolgens kijken of ze nog graag iets wilde aanpassen. Ik vond het fijn om eerlijk en open naar de uitgeverij te zijn, en stuurde zowel Lars als de uitgeverij de video. En op dat moment kreeg ik een déjà vu, opnieuw werd het stil. 

En toen ging er weer een lichtje branden. Niet wachten Fem, maar bellen! Ik belde de uitgeverij en ze vertelde mij dat ze het interview hadden gekeken en dat ze het er goed uit vonden zien. Ik deed ondertussen een klein dansje in het Deprez-gebouw. Maar, ze hadden nog geen reactie van Lars gekregen. Ik gaf aan dat ik de video, dezelfde werkweek nog op internet wilde zetten, en zij vroeg mij of ik ze de volgende dag wilde terugbellen, zodat ze de ruimte kregen om contact met Lars te krijgen. Ik ging akkoord.

De volgende middag belde ik naar de uitgeverij, en vertelde de mevrouw aan de andere kant van de lijn mij: “Sorry Femke, maar we hebben nog niets van hem vernomen, vind je het goed als ik je zo snel mogelijk een mail stuur met meer info?” Ik ging akkoord.

Het duurde me allemaal te lang. Ik belde donderdagochtend opnieuw, maar kreeg driemaal te horen dat de desbetreffende persoon in vergadering zat. Die avond was ik wat eten met wat vriendinnen en kreeg ik eindelijk een mailtje:

“Beste Femke,

Zou je zo vriendelijk willen zijn om het fragment …… , eruit te knippen? Laat je weten als het gebeurd is? Dank! 

Groeten”

Niet het volledige/exacte mailtje ivm privacy

 

Opnieuw voelde ik mezelf door de grond zakken. De last die eerder van mijn schouders was gevallen, lag er opnieuw weer dik bovenop. Het gekke was nog dat het fragment wat ik eruit moest knippen, geen heftige uitspraak was of een grappig moment, maar een foto en een matig verhaal van zes dames die met Lars op de foto stonden. 

De volgende ochtend ( het was ondertussen vrijdag ) ben ik opnieuw aan het monteren gegaan, en heb ik de video opnieuw verzonden naar de uitgeverij. Ik schreef ze het volgende: 

“Goedemorgen,

Ik heb het fragment …. uit de video verwijderd. Hierbij stuur ik u een link met de aangepaste video. ( Dit fragment zat tussen minuut 13 en 14. )

Mogelijk bent u in de gelegenheid om mij vandaag nog reactie te geven, zodat ik nog de mogelijkheid krijg om mijn video alsnog vóór dit weekend online te zetten. 

En verder ben ik, zeker in het kader van mijn leerproces, benieuwd naar de reden voor het verwijderen van dit fragment.

Ik hoor graag van u.

Met vriendelijke groet,

Femke Veltenaar”


Niet het volledige/exacte mailtje ivm privacy

 

Uiteindelijk kreeg ik vrijdagmiddag/vrijdagavond ‘akkoord’, terwijl ik tot 21:15 op mijn werk was om als student nog wat bij te kunnen verdienen, in plaats van alleen afhankelijk te zijn van ‘Ome DUO’. Mijn video kwam zondagochtend eindelijk online. De last kon eindelijk van mijn schouders afglijden. 

Een reden voor het verwijderen van dit fragment heb ik nog steeds niet gekregen. Echter wist ik wel toen ik mijn mail verzond dat ik een ‘open vraag’ ging stellen (: ‘En verder ben ik, zeker in het kader van mijn leerproces, benieuwd naar de reden voor het verwijderen van dit fragment.’ ) ik had natuurlijk allang een beeld geschetst van waarom dit specifieke fragment eruit moest ( portretrechten / privacyregeling ) maar ik kon ( kan ) dit niet bevestigen zonder een reactie. Ik heb vandaag nog drie keer gebeld naar de uitgeverij, en morgen probeer ik het nog een keer, tot ik een reactie heb. 

Conclusie

Ik heb een hoop geleerd. Devid zei laatst tegen ons: ‘Journalistiek beoefenen is als de tango dansen, je moet zorgen dat je de regie houdt’ . En dat is echt zo. Want in mijn geval, heeft de uitgeverij de regie gehad. Ik had ze niet de mogelijkheid hoeven geven om de video te controleren, ik had niet hoeven wachten met publiceren, maar ik heb het wel gedaan. Een mooie les voor de volgende keer. Ik ga de volgende keer op pad met betere apparatuur, ik neem lampen mee ( ! ), de volgende keer heb ik meer ervaring op het gebied van monteren, en mocht ik weer eens de tango gaan dansen, dan neem ik de leiding. 

Vervolg! 14 januari 2019 : 

Ik heb eindelijk met de uitgeverij gesproken! Hoezee! En ik ben ontzettend blij dat ik nu wel iemand aan de telefoon heb gekregen ( EN dat ik de moed niet had opgegeven ) omdat de reden voor de uitgeverij om het stuk te verwijderen niet zozeer aan bepaalde wetgevingen lag. Maar dat de uitgeverij toekomstige klanten en het werk van Lars in bescherming wilden nemen. Ze vonden de uitspraken van Lars in het desbetreffende fragment ‘over het randje’ gaan. Een hele andere reactie dan ik in eerste instantie had verwacht!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *