Mijn productiedag in Almere

Het was zaterdag. Eigenlijk zat alles tegen. Ik was mijn SD kaart de hele ochtend al aan het zoeken, door het verwijderen van mijn verstandskiezen zat er alleen een smoothie in mijn buik en er waren een hoop spoorwerkzaamheden dus ik kon niet zomaar van ‘A naar B’. Maar ik kon ook voelen dat ik dit moest doen. Ik voelde het aan alles in mijn lijf. Ik kon het ‘gewoon maar laten zitten’ en kijken voor het volgende onderwerp, maar ik kon ook gewoon de trein pakken en gaan. Wie weet wat deze dag mij nog gaat brengen. ‘Laat het maar gewoon gebeuren’ dacht ik.

Waarom ging ik naar Almere?

Het was denk ik ruim twee weken geleden was toen mijn moeder ‘Opsporing Verzocht’ zat te kijken. Zo nu en dan keek ik op van achter mijn laptop tot ik een bericht zag van een stille tocht die eraan zat te komen. De stille tocht zou gehouden worden om aandacht te vragen voor ruim 1000 onopgeloste moordzaken in Nederland. Nabestaanden zouden meelopen in de stille tocht met een foto van zijn of haar verloren geliefde. Dat leek mij de perfecte kans om een keer een nieuwsbericht te gaan maken door het gebruiken van Instagram. Precies zoals ik een tijd terug al had onderzocht.

Terug naar de dag zelf

Van Eindhoven ging ik met de trein naar Utrecht om vervolgens van Utrecht naar Almere te reizen. Het was een zaterdag en door het werk aan het spoor en de velen evenementen was het druk in de treinen.

Maar ondanks de drukte keek ik mijn ogen uit. Het leek wel een soort mini-vakantie. In de trein van Utrecht naar Almere zag ik water. Ik probeerde het water te filmen terwijl het meisje naast mij, mij minachtend aankeek en met haar hoofd begon te schudden. Maar het maakte mij niet uit wat ze dacht of vond, ik was hier en dat was goed.

Het voelde als een hele opluchting toen ik eindelijk in Almere was. De reis was lang, en het gevoel van een lege maag begon zijn tol te eisen. Ik was nog nooit eerder in Almere geweest. Ik kon merken dat ik moest wennen. En dat was logisch.

In Almere

Ik reed met de bus over lange wegen. Weg van de drukke stad. We reden langs de snelweg af en we stopte midden op een drukke grote weg. Ik stapte de bus uit en wist dat ik onder het viaduct door moest en over het fietspad naar boven moest lopen. Het was er doodstil en geen mens kwam voorbij. Het was er zo stil dat ik bang was dat ik verkeerd zat. Ik besloot rechtdoor te blijven lopen en kwam een jongen tegen die net zo verdwaald bleek te zijn als ik. Na een tijdje liepen we langs elkaar, ik zocht als een bang muisje contact , maar hij bleef in de verte staren. ‘Moet jij ook naar de stille tocht ?’ vroeg ik voorzichtig. De jongen keek amper mijn kant op. ‘Ja, dat klopt.’ Antwoordde hij. Onmiddellijk viel het weer stil terwijl we allebei over hetzelfde zandpad liepen.

We liepen over een brug, langs een terras af, over een lange weg, en kwamen vervolgens bij een soort buurthuis uit. Ik vroeg nog , of de jongen die naast mij liep, ver had moeten reizen om in Almere aan te komen. Hij vertelde dat hij uit Leiden kwam. Ik kreeg verder geen vraag terug dus ik ben maar richting het buurthuis gewandeld.

Ik moest mezelf melden bij een ‘persbalie’. Ik liet zien dat ik met de organisatie had gesproken, mijn naam werd genoteerd en ik mocht naar binnen. De zon scheen enorm fel. Ik zocht een plekje in de schaduw toen ik om mijn schouder werd getikt. Een jongeman, met in de ene hand een grote camera en in zijn andere hand een microfoon met het logo van de Telegraaf erop , stond geïnteresseerd mijn kant op te kijken. Hij vroeg of ik een nabestaande was. Ik wees naar mijn fotocamera en vertelde hem dat we volgens mij voor hetzelfde gekomen waren. “Maar ik weet wel wie je moet hebben.” zei ik vervolgens. Met grote puppy-ogen keek de jongen mij aan. “De dame in het blauw heeft het evenement georganiseerd” vertelde ik hem vervolgens. Ik moest lachen toen ik het vertelde, want deze student had haar research gedaan en de Telegraaf niet.

De stille tocht werd geopend op een groot veld. Met mijn laarzen liep ik door het hoge gras richting het podium waar onder andere de burgemeester van Almere zou gaan spreken om de stille tocht te openen. Alle nabestaanden stonden in het midden van het grote veld met een foto en een roze roos. Ze luisterden naar de sprekers en stonden elkaar te troosten . Dit was mijn moment om te foto’s te gaan maken. Dat was nog een ingewikkeld karwei. Ik heb bij de balie geïnformeerd over wie ik wél en niet mocht fotograferen en verder moest ik rekening houden met de felle zon. Ook was het voor de Instagrampost van belang dat de foto van alle kanten interessant was. Ik moest dus rekening houden met het totaalplaatje.

Hoe langer ik op het grote veld stond, hoe emotioneler het werd. De verhalen waren net zo heftig als de tranen die vielen. Ook ik kon voelen dat ik emotioneler werd. Ik keek naar de journalisten om mij heen die daar weinig last van bleken te hebben. Ik heb toen besloten om een knop om te zetten. Mijn doel waren de foto’s. En de emotie die moest ik vastleggen.

De meneer van de Telegraaf heeft mij de rest van de middag niet uit het oog verloren. “Heb je al mooie foto’s?” Vroeg hij soms tussen neus en lippen door. Ik kon merken dat ik hem niet nodig had, al bleek hij mij wel nodig te hebben.

Toen ik mijn foto’s had gemaakt viel mij iets op. De stille tocht begon en de mensen begonnen te lopen. En toen zag ik daar in de verte, helemaal achterin op het grote veld, de jongen staan waarmee ik samen naar het buurthuis liep. Over de brug, langs het terras af, over de lange weg, liepen we nog geen uur geleden in stilte naar de stille tocht. En nu stond hij daar, in zijn eentje met een roze roos in zijn hand. Zonder familie, zonder een arm om hem heen. Ik had graag even een arm om hem heen geslagen, en mee willen gaan in de emotie. Alsof ik zijn verdriet kon aanraken. Maar ik was geen onderdeel van dit verhaal, ik was er alleen om dit verhaal vast te leggen.

Voor mij was het tijd om weer richting Eindhoven te gaan. Ik liep het lange stuk weer terug naar de bushalte langs de lange weg. Het was er doodstil en er liep niemand. Het was net alsof ik mijn eigen kleine stille tocht hield. Eenmaal bij de bushalte aangekomen bleek er geen bus meer te rijden. Er zou er weer één komen over 1,5 uur. Dat zou enorm lang duren. Ik liep weer helemaal terug naar het buurthuis en belde een taxi. Ik zag er tegenop om in een onbekende omgeving in een onbekende stad in een taxi te stappen, maar het ging goed. Een ontzettende aardige jongen van buitenlandse komaf bracht mij veilig naar het station van Almere. In de taxi spraken we samen over van alles, over school, over mijn geboorteplaats, over het leven.

En als kers op de taart zou er 10 minuten later een trein rechtstreeks naar Eindhoven vertrekken. Ik voelde me als een koning zo rijk, toen ik in de trein naar huis zat. Ik had zoveel overwonnen vandaag.

Naast dat het ontzettend veel energie had gekost, was de hoeveelheid energie die ik er voor had terug gekregen velen malen groter. Het was een fijne dag en daarom dubbel zo fijn om weer terug in Eindhoven te zijn.

Feedback op mijn Instagram post:

  • Ik had aan moeten geven hoeveel mensen er daadwerkelijk op het veld hadden gestaan. Nabestaanden van ruim 1000 onopgeloste moorden: maar hoeveel liepen er mee?
  • Sommigen klasgenoten vonden onder in de hoek ‘foto 4 van 7’ storen, anderen vonden dit juist overzichtelijk.
  • Ook had volgens sommigen de tekst in de post zelf, kleiner gemogen.
  • De foto’s sloten niet volledig aan > Ik moest de post van mezelf in de trein editen en dezelfde dag publiceren, ik zag de knipfouten thuis ook.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *