Reflecteren en relativeren – Hoe is het maken van de video van DDBL nu eigenlijk gegaan?

Ik loop al een tijdje tegen het schrijven van een reflectie over dit project aan te hikken. Het maken van de video, het ontmoeten van nieuwe mensen in een onbekende omgeving, heeft ervoor gezorgd dat deze video als een opstapje voelt naar ‘meer’. Alsof ik een ei heb gekregen en hem heb uitgebroed tot een grote kip. En het is een mooie grote kip geworden, ondanks dat ik nog niet zo goed wist hoe ik met het ei om moest gaan. Als een soort ‘moederinstinct’ ben ik aan de slag gegaan. Maar ik heb deze video, ‘mijn kip’ , wel grotendeels in mijn eentje moeten uitbroeden, achteraf niet erg, want ik ben er trots op.

Het hele proces is één groot avontuur geweest. Ik zat na de ‘Data Driven Business Lab Poster Presentation ‘ iedere donderdagochtend in het Strijp TQ gebouw van Fontys. Daar besprak ik iedere week de plannen met Nathan. Wat onze doelgroep zou worden, wat er van ons verwacht werd, wat het doel zou gaan worden van het filmpje. Al deze zaken moesten eerst op papier komen vóór we aan de rest begonnen.

De opdracht voor de video zelf kreeg ik van Dries. Na de Poster Presentation van Nathan werd er aan mij gevraagd of ik hier mogelijk een journalistieke productie bij wilde gaan maken samen met Nathan. En dat klonk tof! Zodra na een aantal weken in het proces bleek dat er geen budget zou zijn en en ook geen filmcrew en montageteam werd geregeld, hadden ze bij DDBL al een oplossing gevonden: ‘Femke kan dit vast wel oplossen, ze heeft misschien wel connecties.’ En terwijl ik een grote golf van paniek in mijn lijf voelde , moest ik het toch zelf gaan oplossen. We waren al begonnen, dus we zouden niet opeens gaan stoppen. Die video moest er gewoon komen!

Het plan was vanaf het begin, om alles wat Nathan in zijn presentatie vertelde, intact te laten. Zijn verhaal was de kern. De presentatie van 15 minuten op de Poster Presentation gingen we veranderen in een verhaal van 3 minuten. En om dit verhaal beeldend te maken wilden we laten zien wát er was gebeurd afgelopen periode. En dan bedoel ik ‘echt’ beeldend. We wilden de studenten in Nathan’s afdeling filmen en chaos, groepsverband en een feest creëren door de studenten dit ‘zelf’ te laten uitbeelden. Nu hadden we alleen één probleem: de studenten wilden niet meewerken.

We maakte een draaiboek, gebaseerd op de presentatie van Nathan. We koppelden het verhaal aan beelden, zeker om het voor de filmcrew en het montageteam dat ons was beloofd, makkelijker en overzichtelijker te maken wat de bedoeling was. Achteraf vind ik het draaiboek meer een hoop A4tjes met de aantekeningen van Nathan en mij. We hebben een hoop moeten schrappen: haalden de studenten die in de video te zien zouden zijn weg uit het hele verhaal, en ik probeerde met man en macht, nog wat orde te creëren. Net zoals ik de uiteindelijke video met de gekleurde post-its, ontstond er dikke CHAOS.

Dus we moesten een ‘plan B’ hebben. En gelukkig kwam die er ook. We besloten met voorwerpen te gaan werken, deze zouden ons hopelijk niet in de steek laten. We wilden door middel van dominostenen, dronebeelden, feesthoedjes en post-its, het verhaal beeld geven. Zo werd de chaos in Nathan’s verhaal beeldend en ook kreeg je mogelijk meer het gevoel dat er feest gevierd ging worden zodra je de feesthoedjes zag. Ik vind dit uiteindelijk ook leuk geworden, het draait nu ook echt om het verhaal voor mijn gevoel.

Toen ik het ‘eindproduct’ aan Roy liet zien had ‘ie het over ‘De Schaar van Wember *’.

* De schaar van Wember:
Door wetenschapper Wember onderzocht verschijnsel dat informatie in beeld en informatie in geluid niet al te ver uiteen mogen lopen (divergeren), omdat anders de boodschap van (een van) beide verloren gaat (b.v. een commentaarstem onder een verzameling archiefmateriaal, waarbij de beelden te weinig relatie hebben met de inhoud van de tekst)

bron: http://www.filmwoordenboek.nl/woorden/schaar_van_wember/

En ik begrijp waarom dat Roy dit als tip gaf. Het is namelijk zo dat het beeld en het verhaal van Nathan niet continu overeen komen. Zo praat Nathan over bijvoorbeeld ‘het vormen van een groep’ en dat zie je dan niet terug in de video. Beeld en geluid sluiten soms echt top bij elkaar aan, zoals we ook hebben geprobeerd met de voorwerpen, en soms loopt het teveel uiteen. Dit had voorkomen kunnen worden als Nathan’s klasgenoten ook daadwerkelijk wilden uitbeelden dat er een groep gevormd werd. Want nu had ik niet meer beelden in mijn bezit dan de beelden die ik in de video heb laten zien. Maar helaas. Een goede tip voor de volgende keer.

Dat Soran ons wilde helpen met zijn drone door het gebouw te vliegen , was top! Dat tilde de video voor mijn gevoel wel een niveau omhoog. Het was super leuk om dat van dichtbij te zien. Toen de beelden buiten waren geschoten met de drone, moesten we binnen nog filmen. Alleen door al het ijzer in het oude Philipsgebouw wilde de drone niet meer opstijgen. Het kompas in de drone was totaal ontregeld, en de hij zou niet meer gaan vliegen. Maar dat was geen probleem, en achteraf was ik hier best blij mee: want we hebben de drone op een bureaustoel gezet het door het gebouw gereden. Dit gaf een ontzettend leuk perspectief. Zo keek je niet van bovenaf het gebouw in, maar liep je er als het ware doorheen. Dat geeft het verhaal mogelijk ook meer ‘body’.

De taak van mijn partner in crime, Nathan, was zijn verhaal overbrengen. Hier heb ik hem bij geholpen, maar niet teveel. Het bleef tenslotte zijn verhaal. Ik heb hem geholpen bij het inkorten van de tekst en het maken van een pakkend einde. We hadden ook het plan om een Engelse versie te maken terwijl dit niet van te voren afgesproken was. Helaas is dit niet gelukt. Nathan wilde graag een Engelse versie maar heeft deze nooit opgeschreven, en toen ik de studio had gehuurd, heeft hij zijn Engelse opname geïmproviseerd, en ik kon daar tijdens het knippen en plakken helaas weinig van maken. Ook de tweede poging zat er niet in. Tijdens het maken van de filmopnames, had ik opnieuw apparatuur mee om audio op te nemen, maar er stond nog steeds geen Engelse versie op papier en we hadden te maken met gebrek aan tijd. Dus nu is de oplossing: een Engelse ondertiteling. En deze wordt gemaakt vanuit het DDBL zelf.

Ondanks dat er een aantal dingen niet helemaal lekker liepen, heb ik in deze tijd dat ik met Nathan heb samengewerkt, veel lol gehad. Ik kijk terug met een glimlach. Ik heb veel fijne mensen ontmoet, en heb me erg thuis gevoeld op de DDBL werkvloer.

De dag van de video opnames samen met Nathan.

Als ik terug in de tijd kon gaan, had ik het waarschijnlijk niet veel anders gedaan. Zo word ik als ik aan het gehele proces terugdenk , overspoeld door trots, verbondenheid, maar ook een stukje eenzaamheid. Soms wilde ik heel hard ‘help’ roepen, maar kwam er vaak gelukkig een oplossing bovendrijven.

Ik vind dat de video veel karakter heeft gekregen. Hij oogt niet onprofessioneel, maar is ook absoluut niet perfect. Het is echt een video voor en door studenten geworden. Het gaat om het proces en iets willen betekenen voor een ander en voor elkaar. En als student ben je nog volop aan het leren, en dat is wat we met de video wilde uitstralen.

En mijn kip, die mag zijn vleugels gaan uitslaan. Tijd voor een nieuw avontuur!

22-2-2019 – Vervolg

Toen ik gister met Condor 2 aan het borrelen was, vroeg een student aan mij: ‘Hé Femke, heb jij die video dan gemaakt die op de Fontys-website staat?’ Ik reageerde natuurlijk onmiddellijk vol ongeloof omdat ik zelf nog aan het wachten was op het definitieve eindproduct met ondertiteling.
Linksonder zie je onze video op de Fontys website.


Maar het was waar. Ik kreeg een telefoon in mijn hand en zag mijn eigen video op het scherm verschijnen. De video bleek er toch echt al op te staan. Ik snapte er zelf niets van. Hoe kon ik dit niet weten?
De publicatie op Linkedin

Dit was uiteindelijk best logisch, omdat ik zelf niet getagd bleek te zijn in het eindproduct. Een foutje vanuit Fontys. Ik vond dit in eerste instantie best vervelend, want ook mijn blogpost die er bij moest staan stond er niet bij. Maar gelukkig helpt het om problemen meteen de wereld uit te helpen. Er zat niets anders op dat gewoon meteen te bellen.

Ik las laatst in het boek ‘Houden van dingen die niet perfect zijn van Haemin Sunim’ een Koreaans gezegde dat luidt: ‘Lang overleg leidt vaak tot vreselijke beslissingen. ‘ Als je te veel nadenkt en je zorgen maakt voor je iets doet ‘gaat je boot naar de bergen in plaats van naar de oceaan’. Het is af en toe nodig om op je intuïtie te vertrouwen en verder te gaan in de richting die voor jou goed voelt. Dus : meteen bellen!


Het telefoongesprek was prettig, en alles is opgelost. Ik heb aangegeven dat er mogelijk de volgende keer duidelijker gecommuniceerd moet worden naar elkaar. Eigenlijk wel grappig, aangezien het probleem wat we in de video aankaarten zelfs nog bij afgestudeerden en mensen in het vak een rol kan spelen.

Ik ging er vanuit dat wanneer de video in orde is, ik ‘groen licht’ krijg van de opdrachtgever om het te publiceren. Nu waren ze daar bij DDBL niet mee bezig, want ja, zeg nou zelf, we beoefenen wel twee totaal verschillende beroepen.

Ik heb afgesproken dat ik een mailtje krijg wanneer de video met ondertiteling af is. Zo wordt ik mijn eigen eindredacteur en kreeg ik de vrijheid om er voor te kiezen om er nog een stuk bij te schrijven, of om mijn eigen blogpost, die eigenlijk met de video gepubliceerd zou gaan worden, alsnog bij de Engelse versie te plaatsen. Ook wordt er geregeld dat ik wel getagd word in de Linkedin publicatie.

Er werd zelfs gevraagd of ik mogelijk een nieuwe publicatie voor ze wilde maken. Ik vond dit een groot compliment, maar heb duidelijk aangegeven dat het een zware klus was om alles alleen te moeten doen en dat ik erover zal gaan nadenken. Mogelijk zou er een volgende keer wel budget en een crew zijn om mij te helpen.

Dus nu sluit ik dit avontuur ‘echt’ even af. Mijn kip was al weggevlogen, en nu mag ik mijn vleugels uit gaan slaan. Totsnel!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *