Reflectie – Hoe zijn de opnames voor het ‘Lost in Europe’ project en het stoppen met het Venijnige Vraagstuk gegaan?

Mijn moeder zat laatst met haar vriend op de bank en vertelde toen: “Fem was pas zes weken oud, toen ze al wilde gaan staan. We waren op het consultatiebureau toen de arts mij vertelde : ‘Ja mevrouw, deze baby wil teveel. ‘ Lekker typerend en confronterend nu ik ondertussen twintig jaar oud ben en volgens mij nog geen spat ben veranderd. Ook met het Lost in Europe project had ik even een moment van paniek. Ik had mijn agenda té vol gepland en mij klasgenoten vroegen zich af of ik ook wel rust nam tussendoor. Ik voel me een enorme bezige bij. Mede door deze momenten heb ik besloten om zowel Lost in Europe als het Venijnige Vraagstuk van Mia even op mijn blog te plaatsen in de vorm van een reflectie. Want hoe is het nu eigenlijk gegaan?

Venijnig Vraagstuk – Hbo mentor-studenten

Ik beschreef dit Vraagstuk al een keer in een eerdere blogpost ( https://femkeveltenaar.fhj.nl/samenwerkingen/verrassende-projecten-van-buitenaf/#more-384 ) En toen schreef ik ook iets , waar ik nog steeds achter sta. Ik wilde mezelf 100% inzetten voor dit project. Er zijn helaas een hoop dingen gewoon echt niet goed gegaan.

De dingen die mis zijn gegaan, hebben we in een gezamenlijke mail beschreven. Zie de mail hieronder:

Druk op de e-mail om hem te vergroten.

Ik vond het ontzettend lastig om uiteindelijk ook echt een punt achter deze samenwerking te zetten. In de groep hebben ze zich verbaasd over het feit dat ik er zo over in zat. Het onderwerp vond ik tof. Maar de manier waarop deze samenwerking verliep heeft ontzettend veel energie gekost. Ondanks dat, heb ik zoveel geleerd. Ik heb me een moment erg alleen gevoeld, tot ik gewoon boos werd en mijn mond heb opengetrokken. Dat was niets voor mij, maar dat was wel nodig. De groep moest weten waar wij stonden, en waar ik stond. En sinds toen heb ik het gevoel dat er echt een groepsverband ontstond. Grappig om nu een stapje terug te doen, geen eindproductie te hebben en om toch te weten dat je een hoop hebt geleerd. We hebben een productieplan gemaakt en er feedback op gekregen, we hebben in groepsverband gewerkt en voor het eerst een plan gepitcht en gewonnen. Dus gelukkig zijn onze struggles niet allemaal voor niets geweest.

Zie hier ons plan:

De feedback die we hebben gekregen op ons plan was erg leerzaam. Toen we begonnen met het plan, stond ik er een beetje alleen voor. Daarom heb ik een opzet gemaakt met de vormgeving, en later hebben we het document met z’n allen ingevuld en aangepast. Ik had met mijn coaches afgesproken afstand te houden en het plan niet in mijn eentje af te maken. Daardoor is het plan achteraf niet geworden zoals ik graag had gezien, maar heb ik wel mezelf op de eerste plaats gezet. Ik had het namelijk al zien aankomen dat één van de punten van kritiek was dat we meer hadden moeten omschrijven. Nu is het alleen zo dat wanneer ik zelf iets maak, ik meestal hele boekwerken schrijf, en daarom heb ik het maar even uit handen gegeven, ook al wist ik dat we hier iets van zouden horen.

Dit is de feedback die we 12 maart van Mia kregen op ons plan:

  • Een inleiding geven vóór we ons voorstellen
  • Het project nog een keer omschrijven
  • De realisatie > Waarom maken we dit via Verse > Onze Pitch
  • De doelgroep beter omschrijven > tweede- en derdejaarsstudenten
  • Eindproduct: Geef een specifieke omschrijving
  • Geef een omschrijving van de lengte van de productie. > Hoe lang gaat één video duren? > Hoeveel vragen en welke vragen ga je stellen? > Ga je alles ondertitelen?
  • Maak een geschatte begroting: Filmen en reistijd noteren.
  • Het aangeven van onze grenzen anders formuleren > Mia vond het te hard ( Vond ik ook! )
  • Mocht er geen 4k camera zijn > Wat dan? > Geef aan dat je in 4k kwaliteit wil gaan filmen.

Voor ons super leerzaam om te weten wat er nog anders kon aan het project plan.

En ook zéker erg leerzaam om als groep zo’n lastig besluit te nemen om er mee te stoppen. Ik wilde het graag goed doen, en vond het vervelend om te stoppen, maar het was nóg vervelender om door te gaan op de manier zoals het ging.

Dus erg trots op ons.

Lost in Europe – De opnames

Dit project voelde heel erg gestructureerd omdat alles zo fijn en overzichtelijk was geregeld. De briefing gaf nog ruimte om vragen te stellen, en het plan was voor iedereen helder en duidelijk. Het enige wat nog echt onduidelijk zou zijn was: ‘Wat treffen we daadwerkelijk in de bossen aan?’

Plan voor de briefing op 14 maart

De productiedag brak aan en alles leek zo overzichtelijk.

Iedereen wist waar hij/zij moest zijn, wat er meegenomen moest worden en wie wat ging doen.

Samen met Djaydee en Jedrek zou ik die dag een videoproductie maken. Alles wat we nodig hadden hadden we bij ons. Maar aangezien de gehele Condor-groep maar één 4k camera in het bezit mag hebben, was er geregeld dat onze groep een videocamera + richtmicrofoon vanuit VersPers zouden krijgen. Wij namen een Statief en SD-kaart mee, en Geesje ( Verspers ) nam de camera met benodigdheden mee naar locatie.

Op locatie aangenomen zat het weer niet mee. Het waaide erg hard en ook begon het te regenen. Eén voor één werd de groep op locatie groter. Ondertussen werd ik op mijn schouder getikt door Geesje. Ze vertelde ons dat ze zowel de camera als de microfoon waren vergeten. Wij natuurlijk enorm balen. Zij verwachten een productie van ons, wij zijn gemotiveerd en willen graag iets moois maken, maar aangezien wij afhankelijk zijn van de andere partij, zouden dit soort dingen gewoon goed geregeld moeten zijn.

Ondanks dat we wel hebben kunnen filmen, hadden we geen richtmicrofoon. Helaas hield het weer hier geen rekening mee. Daarom vonden we het ook zo belangrijk om een goede microfoon te hebben. We hebben de microfoon die Geesje op de camera had gemonteerd meerdere malen getest, maar door de harde wind zat hier een harde ruis doorheen. We hebben de audio van de microfoon maar één keer kunnen gebruiken. Erg spijtig dat alles zo goed was voorbereid, maar je dan toch in de steek wordt gelaten.

Maar desalniettemin was het super leuk om te doen. Ik heb super tof samengewerkt met Djaydee en Jedrek. De eerste twee uur hebben we geen één interview kunnen houden door het weer en alle omstandigheden, maar gelukkig hebben we de laatste drie kwartier nog drie vrachtwagenchauffeurs gesproken.

Het toffe is om ‘echt buiten met journalistiek bezig te zijn’. Dat geeft pas energie. Wanneer het eerst niet lukt en uiteindelijk alles toch op zijn plek valt. Ik heb echt geleerd hoe het is om onder een bepaalde druk te werken en om te werken met een opdrachtgever. Ook heb ik gefilmd en een hoop stoere vrachtwagenchauffeurs aangesproken. Ik mag soms echt wat brutaler zijn.

Op het eind van de dag zijn er nog een aantal dingen mis gegaan, mensen waren gepikeerd door de stressvolle dag. De bron van de tweedejaars studenten werd opeens door iedereen gebruikt, en terwijl wij na een middag vol opnames weer terug op de afgesproken plek terug over de grens stonden, kreeg ik een appje dat de groep naar een andere locatie was gegaan zonder dit aan ons door te geven.

Na eindelijk weer terug over de grens te zijn, moest al het video- en audiomateriaal op de harde schijf van VersPers worden gezet. ( Ivm het tekenen van de quitclaim, die ik eerst honderd keer heb doorgelezen ) Door het wisselen van camera en het hebben van andere apparatuur, was er ook gewisseld met SD kaarten en was het van groot belang om geconcentreerd te werk te gaan. Devid gaf aan mij even te helpen, maar uiteindelijk liep dit niet vlekkeloos. Ik kreeg een opmerking naar mijn hoofd geslingerd, waar ik de rest van de middag en misschien wel een tijdje, mee in mijn maag zat.

Toen ik hier een week later met Devid op terug kwam, had ik opnieuw wat over mezelf en over de mensen om mij heen geleerd. Ik moet meer mijn mond opentrekken en eens wat vaker ( zoals Devid soms tegen mij zegt ) mijn denkbeeldige ‘middelvinger’ opsteken. In plaats van dat ik hier een week mee rondliep, had ik gelijk aan de bel moeten trekken. De ene journalist is erg mondig en de ander observeert meer, en dat mag, dat verschil moet er zijn. Maar soms moet je je stoute schoenen even aantrekken, en zeker ‘ik’ moet een wat vaker zeggen: ‘Hé hier ben ik absoluut niet van gediend, dit gaan we zo niet doen! ‘

Dus al met al, hebben ondanks de vele hoogte en dieptepunten , deze projecten allebei iets opgeleverd. Het Venijnige Vraagstuk van Mia heeft in de groep gevoelsmatig voor meer groepsverband gezorgd , en door Lost in Europe heb ik weer meer fijne mensen om me heen, een mooie productie kunnen maken en ben ik weer een aantal ervaringen rijker.

Vervolg:

De feedback die we hebben mogen ontvangen ( kregen van klasgenoten, VersPers, Devid ) De video is sterk en krachtig, er was weinig op aan te merken. De Feedback die we kregen was :

  • De video eindigt abrupt.
  • De beelden tussen de interviews door, zijn op verschillende plekken opgenomen.
  • De audio was matig. Niet door onze schuld en goed opgelost.
  • Als het aan VersPers lag, mocht de video langer zijn. Maar het concept werd begrepen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *