Voortgang – Deel 1

CHAOS. Dat vind ik het juiste woord voor deze afgelopen weken. Ik ben voor mijn gevoel met tien dingen tegelijk bezig. Telefoontjes plegen, locaties regelen, een podcast maken, een interview voorbereiden, filmapparatuur regelen en de grootste taak van allemaal is nog wel de rust in je hoofd terugvinden.  Want naast het ‘doen’ van dingen wordt er ook nog eens van ons verwacht dat we toch dat stapje terug doen. Daarom stond mijn week totaal niet meer in het teken van produceren, maar voornamelijk uit het verkennen en het verdiepen. ‘Weet ik genoeg over wat ik aan het doen ben?’ ‘Wat ben ik aan het leren?’ en bovenal ‘Kan ik anderen iets leren?’. En misschien is dat nog wel het lastigste van allemaal!

Het was donderdag. De werkweek wilde weer bijna plaats gaan maken voor het weekend, al voelde voor mij het weekend nog zo enorm ver weg. Na een chaotische ochtend op het hoofdgebouw van de FHJ, kwam ik samen met Ines weer terug op het Deprez gebouw. Ik nam plaats in een witte bureaustoel en voelde mijn lichaam zwaar worden zodra ik er in ging zitten. Ik wil zoveel doen, dacht ik bij mezelf. Maar ik ben het allemaal even kwijt. Alsof mijn brein was veranderd in een Mona-drilpudding-toetje zonder inhoud.

Ik keek in mijn agenda en zag dat ik, tot mijn grootste spijt op dat moment, Roy had beloofd om mee te gaan naar de ‘Data Driven Business Lab Poster Presentation’ van de Fontys ICT-minor studenten.  Met de vraag: Hoe kan deze date je verder ontwikkelen als journalist?

Nou top, dacht ik toen ik onderuitgezakt in mijn witte bureaustoel zat. Ik totaal niet geïnteresseerd in alles wat met ICT te maken heeft, ga naar een evenement, terwijl ik na het lezen van het persbericht nog totaal niet voor ogen had wat ik nu moest verwachten. Hoe moest ik dit dan gaan koppelen aan ‘mijn’ ontwikkeling als student journalistiek?

Mijn klasgenoten dachten er hetzelfde over, en waren ondertussen al afgehaakt bij het idee van het evenement. Na een hoop wikken en wegen, besefte ik me, dat ik er echt niet vrolijk van ging worden om de rest van de dag in mijn witte bureaustoel, mijn Mona-toetje te gaan lopen kraken achter mijn laptop. Dus na een hoop pogingen om nog één van mijn klasgenoten enthousiast te krijgen voor dit fenomenale ICT spektakel, besloot ik mijn zware lijf mee te slepen naar de auto van Roy en dan zelf maar even mee te gaan.

Het evenement vond plaats op Strijp-T, in één van de grootste gebouwen waar ooit meneer Philips de gloeilampen nog produceerde. Terwijl ik samen met Roy en Richenne de trap van het grote gebouw opliep keek ik eens goed om mij heen. In de verte zag ik een grote ruimte gevuld met jonge heren in pak. Bijna iedereen was gekleed in een lichtblauw overhemd en hadden veelal glad achterover gekamd haar, waarna ik opzoek ging naar de vrouwen in de zaal. Ik telde er vijf.

Roy had gezegd: ‘Femke, laat het evenement er maar gewoon zijn. Kijk wat je ermee doet. Misschien kun je een beetje netwerken.’ En terwijl ik daar in mijn groene stippen jurk, tussen al deze mensen stond, fluisterde Roy mij in het oor dat de man in het prominente pak bij de tafel met de borrelnoten, de maker van de ME-scan was, die wij een week eerder op school hadden ingevuld. Ja allemaal leuk en aardig, dacht ik, maar durf ik hem aan te spreken? Het duurde een kwartier, tot ik Roy onderbrak in zijn verhaal en vertelde dat ik zo dadelijk wel even zou terugkomen.

Voor ik het wist stond ik aan de tafel met de borrelnoten. Drie heren keken mij aan en ik schudde één van de heren de hand. “Hallo meneer, mijn naam is Femke Veltenaar. Ik hoorde van Roy dat u de maker van de ME-scan bent, en aangezien ik deze nét zelf heb gemaakt, ben ik wel benieuwd naar de gedachte achter de scan zelf”. De heren keken mij aan, ik voelde alle energie in mijn lijf naar mijn gezicht gaan. Met man en macht probeerde ik mijn angst los te laten, maar ik wist al dat mijn gezicht vuurrood was . Ik was een tomaat geworden, en dat was te zien. Iedereen kon het zien.

Ik sprak met de man, en ons gesprek was uiteindelijk ontzettend boeiend. We werden onderbroken door de presentaties die zouden beginnen, dus verliet ik de tafel met de borrelnoten en nam ik plaats op zo’n krukje waarvan je van te voren weet dat je na vijf minuten last krijgt van je rug. En terwijl ik op dat krukje zat was ik vol in tweestrijd met mezelf. Wat stom Fem, je werd METEEN rood! Maar ook voelde ik trots. Want ja, ik werd inderdaad mega rood, maar ik had ook stilletjes in een hoekje kunnen blijven zitten en kunnen wachten op de presentaties.

Na de presentaties, benoemde ik al snel dat ik de tweede presentatie zo interessant had gevonden. Doordat de methode van SEAL zo mooi werd benoemd en visueel werd gemaakt. Maar nog voordat ik hierover kon brainstormen werd ik weer aangetikt door de man in pak, van de tafel met de borrelnoten. “Hoi Femke, we hebben ons gesprek nog niet kunnen afronden.”

De middag vorderde met mooie interessante gesprekken. Dat netwerken ging mij toch nog niet zo slecht af! Roy , Richenne en ik verzamelde weer in een hoekje, waar we nog stonden te praten met twee heren. De man met de bril op, was eigenlijk hetzelfde voor de ICT studenten, als Roy is voor de Journalistiek studenten. Een beetje het opperhoofd van het alternatieve-schoolsysteem. Na een poosje te hebben gebabbeld, zegt de man tegen mij: “Misschien ga ik nu een beetje snel, maar ik heb vernomen dat je de tweede presentatie erg interessant vond.” Ik vertelde dat ik het inderdaad een erg mooie presentatie vond, omdat het de chaos waar een student mee te maken heeft, ontzettend goed had verbeeld. Ik had zelf de presentatie ook wel willen hebben, voegde ik er aan toe.  Voor ik het wist, vroeg de man of hij mij mijn eerste journalistiek opdracht mocht geven en of ik een promotievideo wilde maken over de basisinformatie van de tweede presentatie.

Ik was overdonderd, maar ontzettend blij. Natuurlijk greep ik deze kans met beiden handen aan.

In de hoek zag ik Roy een aantal keer lachen. Zo als ik net nog met mijn pudding-brein in mijn witte bureaustoel zat, stond ik nu met een telefoonnummer in mijn hand. We trokken alle drie onze jassen aan en ik wierp Roy een blik toe van ‘ja ja, je had gelijk. Ik weet het. ‘ En op dat moment zei Roy: “Je had al gewonnen Fem, alleen al doordat je er was.”

2 Replies to “Voortgang – Deel 1”

  1. Wat een ontzettend mooie weergave Femke! Krijg er gewoon kippevel van. Dit bedoelen wij nou met leren.
    Jouw verhaal zou gepubliceerd moeten worden. Samen met jouw opdracht van de tweede presentatie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *