Voortgang – Deel 2

Ik las laatst een spreuk in een tijdschrift: ‘Als je minder focust, zie je meer’ ( Srini Pillay ) En dit vond ik heel mooi aansluiten op de situatie op school.  Met het assessment in mijn achterhoofd, besef ik me dat ik afgelopen weken heel veel over mezelf en over mijn teamgenoten  heb geleerd.  Al benoemen we dit mogelijk nog niet genoeg. Zowel in de groep, als op onze blogs. We zijn ontzettend individueel ingesteld en onze focus ligt vooral op ‘ons eigen ding’.  We zijn extreem gefocust op het produceren. Vandaar dat ik even wil stilstaan bij zowel de grote als de kleine leermomenten. Deze zijn mogelijk nog belangrijker dan het creëren van een eindproduct.  

GENERATIEKLOOF

Het maken van een podcast is tot nu toe voor mij, één grote rollercoaster. Ik kom dan ook dichterbij de kern. Zeker als het gaat over ‘wat journalistiek voor mij is’. Ik leer dat ik niet de behoefte voel om ‘zomaar te publiceren’, en dat ik het erg belangrijk vind om te laten zien dat ik over een product heb nagedacht. Ik wil geen harde journalist zijn, die over lijken gaat. Ik hoop dat mensen kunnen zien of horen dat ik gevoel in een productie wil stoppen. En door dit te doen merk ik dat er ook een grote kwetsbaarheid om te hoek komt kijken. Je voelt je zo verbonden met wat je maakt, dat je hoopt dat je hetzelfde gevoel ook bij anderen  kunt losmaken. 

Ik probeer dan ook groots te denken. Maar ik moet stilstaan bij  het feit dat mijn podcast niet meteen door bijvoorbeeld de vpro wordt uitgezonden en dat het meteen de beste podcast ooit gaat zijn. Het gaat erom dat je groeit , dat ik begin te leren wat mijn sterke en zwakkere punten zijn,  en dat ik trots ben en achter het werk sta dat ik maak. 

Nu ik terugkijk, merk ik dat ik ontzettend naïef was in het begin. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten en wat ik aan het doen was. Ik heb een bejaardentehuis gebeld en ben maar gewoon op pad gegaan. De obstakels en discussies heb ik over het  hoofd gezien. Waar een podcast aan moest voldoen, vroeg ik aan verschillende mensen.  En het begrip ‘podcast’ bleek voor iedereen iets anders te betekenen. De één vertelde mij dat wat ik aan het maken was een podcast was, en vervolgens hoorde ik ‘Nou zo als Femke het doet, moet je het niet doen hoor!’. Dit probleem heb ik wel de wereld uit geholpen. Deze verdeeldheid ontstond ook deels doordat ik niet genoeg met de groep had gedeeld hoe ik aan het werken was en wat ik ‘precies’ wilde gaan doen. Toen ik een open boek was naar de groep en de coaches toe en in de detail vertelde wat het plan was, was het eindelijk helder. Ik was dus wel een podcast aan het maken.

Maar jeejtje, wat was/is het lastig om de juiste doelgroep te bepalen. Ik wist wat ik wilde bereiken met mijn podcast, maar mij doelgroep in mijn hoofd was zo enorm breed. Ik wil nog graag een korte toelichting over dit gehele proces publiceren nadat de podcast live staat.  Want uiteindelijk ben ik wel tot de juiste conclusie gekomen.

Verder ben ik tijdens het monteren van de podcast ( Ik monteerde voor het eerst met Adobe Audition ) , via de website van de mediatheek  ( https://fontys.nl/mediatheek/ ) op zoek gegaan naar oude radiofragmenten om te verwerken in mijn podcast. Ik kwam bij Academia terecht  (https://www.academia.nl/ ) . Zo vond ik oude fragmenten, die precies de sfeer en de situatie in Nederlands-Indië lieten horen, en daarom leek het mij erg fijn om deze fragmenten te kunnen gebruiken in mijn podcast. Ik twijfelde alleen heel erg, of ik ondanks dat ik Fontys-student ben, deze fragmenten wel mocht gebruiken voor een openbare publicatie. Ik heb dit probleem voorgelegd bij zowel mijn klasgenoten als coaches, en na ook wat eigen research, kwam ik tot de conclusie dat dit wel mogelijk was. Ook staat er op de website van Academia wat de mogelijkheden met toegang tot Academia zijn:

  • Bewerk, publiceer en sla uitzendingen op. Gebruik mijn werkplek.
  • Ga op zoek en vind video- en audio- materialen .
  • Verwerk zelf hele programma’s of fragmenten tot een dossier. Of kies voor kant-en-klare dossiers.
  • Zet fragmenten en hele programma’s om in een eigen montage.

Samenwerken met Fontys Strijp TQ 

In oktober schreef ik over mijn samenwerking met het Fontys Data Driven Business Lab op Strijp TQ.  ( https://femkeveltenaar.fhj.nl/voortgang/voortgang-deel-1/  ) Ik bezocht de Poster Presentation en daar is een leuke samenwerking uitgerold. Extreem onverwachts, zeker omdat ik het moeilijk kon plaatsen. Wat moest ik tussen de ICT-  en businessstudenten?  Hoe konden we met zulke uiteenlopende  leerdoelen toch een samenwerking aangaan? Maar zo erg liep dit niet uiteen. We moesten allemaal van niets, iets maken. En dit was onze kracht. Iets wat mij eerst erg complex leek,  bleek een opening tot fijne ontmoetingen en gave kansen.  

Nathan , een student bij de Strijp TQ locatie, had een mooi verhaal gepresenteerd, en samen gaan we van zijn verhaal een mooie video maken. We begonnen bij nul.  Weken hebben we lopen struggelen. Was het verhaal bedoeld voor nieuwe studenten? Voor studenten die de opleiding al volgen? Of was het voor de docenten en de hogere bazen van Fontys? We kwamen er maar niet uit.  Terwijl dit de basis was waar we op moesten bouwen. Wilden we één persoon in beeld die het verhaal zou vertellen? Wilden we een interview? Of wilden we iets totaal anders maken?

Ook waren we bang dat we een commercieel babbeltje moesten houden, ( waar we beiden niet achter zouden staan ) dus hebben we hebben om verduidelijking gevraagd bij de docent op de afdeling die mij de opdracht had gegeven. En uit dat gesprek kwam dat we alle vrijheid hadden. Niemand ging ons vertellen hoe we het moesten maken en wat we moesten maken.  Wij hadden de touwtjes in handen. En dat haalde een hoop onduidelijkheid weg. 

Vandaar dat we besloten hebben dat het  een video ‘voor en door studenten’ gaat worden. We willen de chaos die bij een student ontstaat duidelijk maken, en laten zien hoe Nathan en zijn team, deze chaos hebben opgelost. En hiermee hopen we anderen te inspireren. 

We wilden deze chaos eerst visueel maken door Nathan’s klasgenoten in de video mee te laten spelen. Maar nu bleek dat de ICT/business heren niet graag voor de camera kwamen staan om ons te helpen. Dus moesten we een oplossing verzinnen. Deze oplossing kwam er, door te gaan werken met voorwerpen: extreem veel post-it papiertjes ( chaos ) / Feesthoedjes dansen over tafel ( feest ) / Dominosteentjes die omvallen ( het proces ) / Vormen die scheef liggen en steeds dichter bij elkaar komen ( chaos/orde ). En zo hebben we verschillende beelden in ons hoofd, waarbij het verhaal van Nathan hopelijk nog meer impact gaat hebben , én interessant blijft voor de studenten. 

Deze video gaat nog niet af zijn voor het eerste assessment, maar ik vond het toch belangrijk dit proces even te benoemen. 

Samenwerken

En naast het samenwerken met mensen van buitenaf, gaan we ook proberen meer te werken als Condorgroep. Tenminste dat denk ik. Dat is het doel.  Aankomende maandag gaan we Albert helpen met zijn opname in de televisiestudio. En ook het eerste venijnige vraagstuk zorgt ervoor dat we een samenwerkingsverband aan moeten gaan. Het is tof om te kunnen leren door producten te maken, die je gaaf vindt. Maar zo werkt het helaas niet altijd. We zijn hier ten slotte om te leren. En daar horen ook opdrachten bij die mogelijk in eerste instantie niet ‘in je straatje passen’ . Maar ik denk dat je juist bij dat soort vraagstukken, de situatie moet proberen om te draaien, en moet kijken waar je eigen kwaliteiten liggen. Dat ga ik in deze situatie ook proberen. En hopelijk proberen mijn teamgenoten dat ook.  

Totsnel!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *