Portretten Prinsjesdag: ‘De enthousiastelingen’

In samenwerking met: Ines van den Adel, Sophie Kerkhof, Annelieke Aardoom en Femke Veltenaar

Elke derde dinsdag van september zie je ze weer zitten achter de dranghekken; enthousiastelingen die vol liefde naar de koets en het Koningskoppel komen kijken. Het ziet er vrolijk uit en het maakt een dag als deze compleet, maar wij vroegen ons toch wel af wat deze mensen beweegt. Waarom staat men dit jaar (of elk jaar) in oranje gehuld langs de route? We waren nieuwsgierig naar de verhalen van de mensen die we altijd op tv zien, maar waar we verder alleen een stereotype van kennen. Daarom zijn wij, Ines, Sophie en Annelieke, en ik, dinsdag 18 september in de vroege ochtend naar Den Haag gereisd, met de hoop meer over hen te weten te komen en misschien zelfs bijzondere verhalen te ontdekken.

Frank en Ada

Eén van onze eerste gesprekken hadden we met een echtpaar dat netjes achter het dranghek zat te wachten in de buurt van het Binnenhof. Frank en Ada komen uit Hardenberg, maar zijn hier met vakantie, in Ouddorp. “Dus we dachten, nu moeten we onze kans pakken! We wilden natuurlijk niet achteraan komen te staan, vandaar dat we zo vroeg zijn gekomen.”, vertelt Frank vanuit zijn campingstoeltje. “Het is ook wel heel leuk hoor, om hier zo vroeg te staan, je ziet iedereen enthousiast aankomen en een plekje zoeken,” vertelt Ada lachend, “voor hem is het de eerste keer, maar ik ben een aantal jaar geleden ook al eens geweest.” Ze komen dus zeker niet elk jaar kijken, maar Frank legt uit dat ze wel Oranjegezind zijn. Met Koningsdag hangt altijd de vlag uit. Ada vult hem aan: “Het is gewoon fijn dat we een Koningshuis hebben. Kijk naar al die landen waar er eerst een president gekozen moet worden, wat een gedoe! We hebben die stabiliteit van één leider gewoon nodig. Er wordt wel gezegd dat het veel duurder is, zo’n koning, maar dat is niet zo; een president kost ons veel meer geld.” Vandaag genieten ze dus volop van de kans om het Koninklijk paar te mogen aanschouwen.

Tineke en Marja

Op deze foto zie je Tineke en Marja. Op de vraag waarom zij hier zo vroeg zitten, reageren ze dat ze er pas om kwart over negen zaten; “Zo vroeg is dat dus helemaal niet”. De tocht van de glazen koets start echter pas om één uur, dus ze zitten er best wel op tijd. “Ja oké, relatief vroeg.”, geeft Trudy grinnikend toe. “Maar we willen alles natuurlijk ook heel graag vanaf dichtbij meemaken. Dit is het tweede jaar dat we hier nu zitten. Vorig jaar waren we hier ook samen.” De dames zijn collega’s in de tuinbouw en hebben speciaal voor vandaag vrij gevraagd en besloten naar aanleiding van de vorige geslaagde Prinsjesdag weer samen te gaan kijken. “Ja we hadden vorig jaar zoiets van, we wonen hier zo dichtbij en we zijn er nog nooit geweest, dus we gaan nu eens kijken. We vonden het toen super leuk en indrukwekkend en dus zitten we er nu weer! Je ziet hier zoveel meer dan op televisie. En het is toch ook bijzonder om dichtbij de Koning en de Koningin te zijn.” Marja vertelt dat ze goed voorbereid op pad zijn gegaan en dat alles meegaat; stoeltjes, eten, koffie, fototoestel. Ze zitten, zo vertellen ze enthousiast, ook op de perfecte plek. “Vanaf deze hoek is alles heel goed te zien. Je ziet alles van zo dichtbij, laat de Koning en de Koningin maar komen!”.

Kinderen in klederdracht

Terwijl we over de route van de koets liepen, vielen onze ogen op een grote groep kinderen in klederdracht. De jongens volledig met houten klompen en boeren pet, en de meisjes met een traditioneel kapje en zwarte lakschoenen. Met veel bombarie poseerden ze voor de persfotografen terwijl we een aantal kinderen wat vragen stelden. “Wij komen uit Staphorst! Dit is de echte Staphorster klederdracht. Mooi hè?” Vol enthousiasme krijgen we de antwoorden in koor. Ze roepen dat ze allemaal uit groep 8 komen. “Weten jullie ook wat er vandaag gebeurt?” “Ja! Het is Prinsjesdag, dus we gaan straks kijken naar de Koets. Straks gaat de Koning de troonrede voorlezen en daarna gaan ze met de koets weer terug naar het paleis.” Ons gesprek begint op een overhoring te lijken, maar de meisjes weten precies wat er allemaal speelt. We stellen nog een laatste vraag: Als je een hoed zou zijn, op wiens hoofd zou je dan willen zitten? Ze zijn unaniem: “Op die van Koningin Máxima! En dan zo’n hele grote hoed, vol met bloemen.”

Hierna schuiven we door naar 3 jongens in hun boerse outfit. Zij zijn iets minder praatgraag, maar willen best wat vragen beantwoorden. Met een echt Staphorst accent vertelt één van de jongens dat dit hun eerste keer is. “We zijn hier met school om naar de Glazen Koets te komen kijken. Ik had er eigenlijk niet zo’n zin in.” Op de vraag op wiens hoofd ze zouden willen zitten als ze een hoed zouden zijn geeft een jongen een antwoord dat we nog niet hadden gehoord: “Op niemands hoofd, gewoon lekker in de winkel blijven liggen.” Hier is zijn vriendje het niet mee eens: “Ik weet het wel! Op Prinses Ariane’s hoofd, ik vind haar wel knap.”

De dames uit Driebruggen

Achter het dranghek zitten twee vrolijke dames met een oranje hoedje op. Zodra wij vragen of we ze een aantal vragen mogen stellen, zijn ze onmiddellijk enthousiast. De dames vertellen dat ze  uit Driebruggen komen en dat ze rond kwart over negen al klaar stonden om plaats te nemen achter het dranghek. Relatief laat voor de dames, die al voor de dertiende keer klaar zitten om de Koning en Koningin live in de koets te aanschouwen, want normaal gesproken zorgen ze dat ze er al vóór negen uur zijn. Als we ze vragen waarom ze speciaal voor dit spektakel naar Den Haag komen, krijgen we te horen dat ze erg Koningsgezind zijn en altijd wachten tot ze een knipoog van de Koning krijgen. De Koning zwaait tenslotte naar óns vertelt één van de twee glunderend. Prinsjesdag is voor de dames een jaarlijks uitje, waar ze samen voor op pad gaan. Ze nemen vrij van werk en nemen zelf verse soep, koffie en broodjes mee. Zodra wij ze vragen of ze ook zo fanatiek zijn als het om Koningsdag gaat, antwoorden ze stellig “Nee, Prinsjesdag is landelijk, Koningsdag is meer een feest wat je met je dorp viert. Daar ga ik mijn dorp niet voor uit.”

Mirte en Linde

Terwijl we verder liepen richting het Binnenhof vielen ons twee kleurrijke, hoge, zelfgemaakte hoedjes op. Daaronder zaten twee kleine pret gezichtjes die sprekend op elkaar leken. Dit waren Mirte en Linde, die geen zusjes, maar beste vriendinnen bleken te zijn. Samen met de hele klas waren ze bijeen gekomen op Prinsjesdag om de Glazen Koets te bekijken. Ze waren er vrijwillig, maar het moest wel van school. Nadat wij de vraag ‘Wat gebeurt er nou eigenlijk op Prinsjesdag?’ hadden gesteld, volgde er een lange stilte. Na even denken, gaven ze in flarden antwoord; “De troonrede wordt voorgelezen… de wet van het nieuwe jaar… de wensen van de mensen…” Ook stelden we de vraag “Als je een hoedje zou zijn, op wiens hoofd zou je dan willen zitten?” Hierom werd wel een beetje gegrinnikt. “Toch wel op het hoofd van Máxima… Niet op het hoofd van de Koning in elk geval!”

Nol, Maatje en Jacquelien

Op een afstand zagen we al dat we bekeken werden. We voelden zes ogen in onze huid prikken en we voelde hun drang om hun verhaal aan ons te mogen vertellen. Toen we naar Nol, Maatje en Jacquelien toe liepen zagen we opluchting en trots; Het verhaal over Prinsjesdag kon beginnen. Al vanaf negen uur ‘s ochtends waren ze te vinden op een hoekje tussen een boom en de dranghekken. Het zag eruit als een gezellig zooitje dat ontzettend zin had in de dag. “Je hoeft niet Koningsgezind te zijn, het gaat om het hele gebeuren en de leuke dag.” Nol en Maatje komen al vanaf kleins af aan elk jaar. Ze komen dan ook uit Den Haag, dus het is een kleine moeite. Vooral hoe het touw in de tramrails gelegd wordt en de militairen vinden ze fascinerend. Ook de muziek beleven ze met plezier. “Overal waar muziek is, zijn wij.” Het enige waar Nol het niet helemaal mee eens is, is dat er sinds dit jaar een tribune op “zijn” plek geplaatst is. Hiervoor moet je 17,50 betalen en alleen de dames uit Staphorst zitten daar. De dames in klederdracht uit Staphorst trekken veel aandacht en hierdoor kijkt Máxima niet meer naar Nol. Na een tijdje introduceert ook Jaquelien zich. Ze komt uit Huizen en komt al zes jaar lang. Dit jaar is ze alleen, omdat haar ene vriendin net uit het ziekenhuis is en haar andere vriendin geen vrij kon krijgen. Hier had Jacquelien geen last van, zij had in januari al vrij gevraagd. Ook Jacqueline komt voor de sfeer. “Je wordt familie op zo’n dag.” Het leukste vindt ze de voorbereidingen die op tv niet worden uitgezonden. “Op televisie zie je niet dat er achter de paarden mannetjes lopen die de poep wegscheppen.” Ook heeft ze een lievelingspaard. Het paard heeft een koetjes motief en dat vindt ze ontzettend leuk, omdat dat zo afwijkend is. Ook Jacquelien zit een beetje met de tribune vol Staphorsters. Ze denkt eraan om volgend jaar ook in deze klederdracht te gaan, om zo toch een mooie blik van Máxima te ontvangen.

Sylvia en haar buurvrouwen Adrie en Lucie

Genietend van het mooie weer zitten er drie vrouwen in de zon. De mevrouw in de rolstoel, genaamd Sylvia, vertelt ons dat ze al sinds kwart over negen in het zonnetje zit. Ze had het plekje als tip doorgekregen van mensen die zelf in Den Haag wonen. “Dit was blijkbaar een erg uniek plekje!” voegt ze eraan toe. Als we haar vragen waarom ze zelf geen hoedje draagt vandaag moet ze lachen “Ik heb geen zin om de hele tijd voor schut te lopen, of in mijn geval; zitten”, vertelt ze als ze haar hand op de leuning van haar rolstoel legt.

Naast haar staan Lucie en Adrie uit Zeeland. Adrie is voor de twaalfde keer aanwezig op Prinsjesdag, en heeft voor de vierde keer haar schoonzus enthousiast gemaakt om met haar mee te gaan. Adrie kan zelf geen specifiek jaar noemen dat ze het leukste vond. Het gaat zoals ze het zelf zegt om de ervaring; de drukte, de mensen en het gevoel.

Feya

Soms stuit je op de mooiste verhalen, juist wanneer je er niet naar op zoek bent. Op het moment dat wij dachten klaar te zijn met onze zoektocht naar Koningshuis-enthousiastelingen, kwamen we Feya tegen. Feya stond samen met ons langs de route waar wij de Glazen Koets zouden gaan zien. Vooraan bij de dranghekken. Ze was hier alleen en was van plan er echt een dagje van te maken. Aangezien we nog een uur moesten wachten op de stoet, raakten we aan de praat en bleek dat Feya wel eens vaker was gaan kijken naar het Koningspaar. “Het zijn echt mooie mensen, ze zijn zo oprecht en het lijkt niet alsof ze moeite hoeven te doen voor hun rol als vriendelijk Koningspaar, zo zijn ze gewoon.”. Ze sprak uit ervaring. “Afgelopen juni was ik in Enkhuizen. Daar waren ze toen op bezoek. Hun eerste bezoek sinds Máxima’s zus was overleden, weet je wat ik bedoel?” Ja, daar wisten wij ook vanaf. Máxima’s zus had na een jarenlange strijd met depressiviteit een einde aan haar leven gemaakt. “Ja precies, en weet je, zij en haar zus scheelden twaalf jaar. Net zoveel als ik scheelde met mijn zus. Mijn zus is ook overleden. Aan een andere ziekte weliswaar dan Máxima’s zus, maar ik kon dus goed invoelen hoe het is om je zus te verliezen. Ik leefde echt met haar mee. Daarom had ik een boekje voor haar gekocht: ‘Woorden voor rouw’. Dit boekje wilde ik in Enkhuizen aan de Koningin geven, maar het was extreem druk en het Koningspaar leek maar weinig tijd te hebben. Eigenlijk reageerden ze op niemand echt, ze moesten door. Totdat Máxima mij zag met mijn boekje in mijn hand. Ik weet niet wat het was, misschien voelde zij ook de connectie, maar ze tikte Willem aan en wees naar mij. Hierop rende hij op mij af, nam het boekje aan en kneep hij even in mijn hand. Een bijzonder moment.” Feya kijkt ons trots en vol blijdschap aan. “Maar daar stopt het nog niet.”, zegt Feya. “Toen Máxima het pakketje van Willem kreeg, legde zij haar hand op haar hart. En toen ze even later het boekje uitpakte, legden Máxima en ik beiden hand op ons hart een keken we elkaar aan. Het was een heel indrukwekkend moment voor mij.” Dat begrijpen we; dat is nog eens een Koninklijk, niet te vergeten verhaal. “Ja en weet je, jullie zijn de eerste journalisten die ik erover vertel. En nu ga ik naar het binnenhof toe, en daar een taartje eten…”

In samenwerking met: Ines van den Adel, Sophie Kerkhof, Annelieke Aardoom en Femke Veltenaar

2 Replies to “Portretten Prinsjesdag: ‘De enthousiastelingen’”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *