Week 1 – Leerjaar 3 – Semester 6: over wat ik heb geleerd van mijn minor en wat ik vervolgens wil gaan toepassen op mijn aankomende uitdagingen

Ik kan haast niet geloven hoe snel de tijd gaat. Het laatste semester van leerjaar 3! Niet normaal, soms haast niet te bevatten. Het voelt goed om met een schone lei en een rugzakje voor kennis en informatie verder te gaan!

In de kern weet ik waarom in dit doe en waar mijn fascinatie voor het journalistieke vak vandaan komt. Het is aan mij de taak om komende twee/drie weken (en sowieso ook maanden!) mijn ogen en oren goed open te houden, om te leren van mijn klasgenoten, onderwerpen voor mijn onderzoek op een rijtje te zetten en komende periode de manieren waarop in mezelf onderscheid als journalist als speelkaarten op tafel te gaan leggen. Daar ga ik hard mijn best voor doen.

Mijn minor

Een fragment uit één van mijn verslagen voor de verdediging van een vak uit mijn minorperiode:

In de video van museum De Pont waar Richard Long geïnterviewd werd, kwamen veel raakvlakken naar boven die ik in dit vak heb mogen leren. Kijk naar hoe krachtig een klein en kwetbaar begin kan zijn. Daar waar Long met zijn takjes begon te werken, mocht ik kennismaken met ‘het maken van kunst’. Hoe het nalaten van een eigen beleving een gevoel van rijkdom kan geven. Zowel in de kunstwereld als in het journalistieke vak. Hoe de geordende wetten rondom kunst en de journalistiek, mogelijk kneedbare wetten zijn. Ik wil nu, en ik de jaren die nog gaan volgen, bijven openstaan voor verandering en verwondering. Het durven van fouten maken en het minder resultaat gericht leren werken. En daar heeft Bram een hoop aan bijgedragen. Daar waar het eindresultaat mij in ieder vak houvast geeft, heb ik leren vertrouwen op een proces.

Ik heb mogen leren kijken naar kunst en over wie ik in deze wereld en ik deze gekke tijden mag zijn als maker. Mag kunst ook een idee zijn? En gaat het zowel bij het maken van kunst als bij het maken van journalistieke producties niet om de manier waarop wij de wereld willen aanraken? Hoe we we wereld iets willen meegeven? Hoe we willen zorgen voor een plek om gedachtes en gevoelens ‘er gewoon te laten zijn’? Een speelplek, een beweegruimte. Daar waar we elkaar kunnen uitdagen om uit onze bubbel te stappen en meerdere perspectieven te bieden.

Dat ik dit mag meenemen in mijn verdere journalistieke studie, maakt mij een rijk mens. Een mens dat steeds meer leert om fouten te maken en te durven.

De Franse schrijver Voltaire (1694-1778) zei eens: ‘Heeft men een goed boek uitgelezen, dan is het alsof men van een goede vriend afscheid neemt.’ En zo voelt het voor mij nu bij het sluiten van dit boek ook. Het verschil is alleen dat ik gelukkig geen afscheid hoef te nemen van wat ik heb mogen leren. Dat zal ik koesteren.

Een aantal belangrijke elementen van mijn minor (Kunst, creëren en onderzoek) uitgelicht:

  • Ik heb tijdens mijn keuzevak ‘Makers in de kunst’ moeten werken met het ‘Dynamisch creatief fasemodel’. Dit model gaat over de verschillende fases van een ‘maakproces’ en dit model zou je ook kunnen toepassen op het maken van een journalistieke productie. Het model gaat er niet om dat je iedere fase in ieder proces moet aanstippen maar het model is eerder een houvast in het onzekere proces van iets nieuws creëren.
  • Mijn docent Lisah vertelde mijn eens tijdens een voortgangsgeprek dat ze had gemerkt dat ik het beste werk als ik de vrijheid krijg om uit mezelf te werken. Dat ik ‘het beste iets kan produceren als mensen mij de ruimte geven om te laten zien wat ik kan, zonder van te voren al wat op te leggen’. Dat ik moet vertrouwen op mijn intuïtie.
  • Een interview/audioverhaal dat ik heb gemaakt over schaamte tijdens het volgen van mijn minor voor het vak ‘Creëren met media’:
Een interview met mijn moeder over een moment uit haar leven waar ze aan moet denken bij het woord ‘schaamte’
  • Tijdens mijn vak ‘Creëren met media’ ben ik aan de slag gegaan met een project waar ik erg dol op ben en wat nog niet afgerond is.

De uitleg van dit project:

In 2015 was in een radio-uitzending op 3FM te horen hoe de Eindhovense Ralf zich afvroeg waar die grote plastic puntzakken friet en ijsjes worden gemaakt die altijd voor een snackbar staan. Hoe heten deze dingen? En wat heeft de fabrikant hier zelf over te vertellen?

Uit deze uitzending kwam naar voren dat er bedrijven bestaan die tot wel 1200 verschillende decoratieve beelden voor de horeca verkopen. Hoe meer pracht en praal, hoe hoger het prijskaartje. De vaak van polyester gemaakte beelden zijn veelal voorzien van een metalen verrijdbaar onderstel of betonnen voet. De perfecte manier voor cafetaria om in één oogopslag te laten zien wat ze verkopen.

Mijn naam is Femke Veltenaar, ik kom ook uit Eindhoven. Ik ben journalist, kunstliefhebber en óók enorm gefascineerd door deze beelden. Een tijdje terug bekroop mij het gevoel dat ik het enorm mis om me als kind te kunnen verwonderen zonder doel. Gewoon enkel en alleen om jezelf en de wereld beter te leren kennen. Hoe ik ‘aan ging’ op vaak juist hele gewone dingen of voorwerpen, die opeens haast magisch konden zijn. En dat had ik ook bij deze horecabeelden! Daarom is mijn doel om binnen een jaar, alle cafetaria/restaria/lunchrooms/ijssalons in Eindhoven af te gaan om deze beelden vast te leggen op een kaart en op de foto te zetten.

Het proces, de inspiratie en de uitleg van dit werk kun je in onderstaand document vinden:

​Ik ben met een fotocamera door Eindhoven (en Brabant getrokken) om alle horecabeelden vast te leggen. Een hele klus kan ik je vertellen! Alle cafetaria en lunchrooms die ik bezocht heb ik vast kunnen leggen in een Google Maps kaart waar ik de foto’s die ik van de horecabeelden heb gemaakt op heb vastgelegd. Deze kaarten kun je vinden in mijn portfolio, maar ik zal er ook één in deze post plaatsen:

Mijn inspiratie van dit werk kwam vanuit verschillende hoeken:

https://www.bol.com/nl/p/chin-ind-spec-rest/9200000115140546/?bltgh=i8vk1Q9xhH5hcFQQO-tIzA.1_4.6.ProductImage

https://www.bol.com/nl/p/groeten-van-het-rode-autootje/9200000079457555/?bltg=itm_event=click&mmt_id=X-bta7@@BbQ0iI0MEEVPKgAAAgQ&slt_type=recommendations&pg_nm=pdp&slt_id=prd_reco&slt_nm=product_recommendations&slt_pos=C1&slt_owner=ccs&itm_type=product&itm_lp=2&itm_id=9200000079457555&bltgh=pF7Fw14lDE-UhBecWj9F-g.1_8_9.11.ProductImage

https://www.bol.com/nl/p/we-mogen-niet-klagen/9200000101506438/?bltg=itm_event=click&mmt_id=X-btR6tFU6roXmaEk1DOlgAABAo&slt_type=recommendations&pg_nm=pdp&slt_id=prd_reco&slt_nm=product_recommendations&slt_pos=C1&slt_owner=ccs&itm_type=product&itm_lp=3&itm_id=9200000101506438&bltgh=o1dXGHrkNaKv0WPliUhFSg.1_8_9.12.ProductImage

Nu kreeg ik van mijn docent de tip om subsidie voor dit project aan te vragen en om mogelijk een journalistiek onderzoek aan dit onderwerp te koppelen. Er staan dus nog deuren open om misschien ook dit komend halfjaar verder te gaan met dit project.

Ik heb een corona-proof-horecabeelden-looproute of eventuele podcast mogelijkheden besproken. Een hoop ideeën dwalen er door mijn hoofd. Zeker omdat ik merk dat we in deze coronatijd opzoek zijn naar lichtpuntjes. Naar perspectieven om het allemaal wat dragelijker te maken. Deze horecabeelden zijn voor mijn gevoel ondergewaardeerd en onopvallend. Ze bevatten een bepaalde oppepper in deze tijd en dragen mogelijk nog een hoop (verborgen) verhalen met zich mee.

Liefs uit Washington

Vorig jaar ben ik begonnen met het maken van de podcast ‘Liefs uit Washington’. Hoe langer ik in het journalistieke wereldje ronddartel en hoe meer kennis ik op doe, hoe meer ik alles anders wil doen, compleet anders wil monteren en ik er achter kom dat je een verhaal zoals dit verhaal van mij niet makkelijk aflevering per aflevering edit op de manier waar ik heb voorheen heb gedaan. Maar dat ter zijde! Ik ben tijdens het volgen van mijn minor doorgegaan met mijn onderzoek en dus ook met het opnemen van de podcast! Want het onderzoek stond niet stil en ging gewoon door! Ik heb een kop koffie met meneer van Duuren gedronken, onderzoek gedaan, een brief naar Amerika verzonden waardoor mijn podcast opeens ook een Engelse twist kreeg. Alles heb ik opgenomen en het opnemen gaan gewoon door dus ook hier wil ik het komende periode nog graag over hebben.

Voor de weken van 22 februari en 1 maart hebben we met de klas afgesproken om elkaar workshops en presentaties te geven over wat we het afgelopen halfjaar hebben geleerd. Zo kunnen we allemaal onze kennis rondom fotografie, bedrijfsjournalistiek, film, storytelling, etc. vergroten. We hebben elkaar nog een hoop de vertellen/mee te geven. Dit kan ons ook handvaten en ideeën geven voor het onderzoek dat we dit semester gaan doen.

Daarnaast vond ik het afgelopen semester (tijdens mijn minor) ontzettend fijn om alles in een groot blanco aantekenschrift te zetten. Dus ik heb besloten dat nu opnieuw te gaan doen.

Mijn plan is om deze aankomende week mijn belofte op papier te gaan zetten en deze natuurlijk vóór de deadline van 21 februari online te plaatsen. Verder ga ik mijn workshop 22 februari aan de klas geven en deze zal hoogstwaarschijnlijk gaan over het thema. ‘Het teruggaan naar je fascinatie binnen een productie.’ En dat klinkt nu misschien zweverig en vaag, maar ik denk dat het met momenten veel houvast kan geven. Dat geeft het mij in ieder geval wel!

Ik vind het fijn dat ik weer aan de slag mag gaan! Tot de volgende!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *