Een ode aan mijn week

Eind deze week hingen er ballonnen in de stad. Dit is dan ook een week waar ik graag een ode aan wil brengen. Gewoon om er bij stil te staan. Gewoon om mezelf te zijn. Een week waarin ik veel negativiteit ervoer en niet vooruit te branden was. Met gebrek aan inspiratie, een immense behoefte aan koffie, en een extreme druk om te presteren. Maar met hoeveel verdriet en leegte je ook zit, ook in mijn week ervoer ik lichtpuntjes. Van kleine sprankjes hoop, tot grote brokken energie.  Zoveel energie dat je het van je tenen tot in het puntje van je neus kunt voelen en de kracht kunt vinden om verder te gaan. Het was op een vroege ochtend toen ik met mijn vermoeide hoofd een volle bus instapte. Terwijl de menigte een plekje zocht in de overvolle bus, schoof er een jongen zijn rugzak van zijn stoel af en schoof een plaatsje op.  Vol verbazing zag ik dat de jongen een verloren verre vriend was, waar ik regelmatig aan heb gedacht. In mijn week vol onbegrip en emotie, merkte ik dat ik onderweg naar school of werk, een hoop fijne en lieve mensen tegenkwam die ik in de loop der jaren uit het oog was verloren. En toen ik in de bus zat die specifieke ochtend, merkte ik dat de leegte die ik vanbinnen voelde, werd weggevaagd door drang om iets te bereiken en niet in mijn emotie te blijven hangen. De jongen naast mij zei: “Fem, we moeten groots durven denken. Laat de rest de grote menigte maar volgen. Zonder groots te durven denken is het leven ook maar zo saai.”  En daar had hij gelijk in.
“Fem, we moeten groots durven denken. (…) Zonder groots te durven denken is het leven ook maar zo saai.” De jongen in de bus.
Op een woensdagavond deed ik mee aan een onderzoek. Ik zou van tien uur ‘s ochtends tot half acht ‘s avonds op school zijn om vragen te beantwoorden over mijn studie. En hoe interessant ik het ook vond om deel te nemen aan dit onderzoek, begon mijn gebrek aan innerlijke rust en slaap zijn tol te eisen.  Om daar nog een schepje bovenop te doen, had ik die avond om negen uur nog een afspraak, wat eindigde in één groot fiasco. Desondanks toch kijk ik niet negatief terug op deze avond en dag. De volgende morgen kreeg ik een berichtje van de vrouw die het onderzoek de vorige dag had begeleid, wat mij weer een fijne boost gaf. Een oppepper. Waar onder andere in stond:
“…Ik hoop, hoop, hoop dat je een leuk, positief bericht van die columnist terugkrijgt en wens je veel succes met je studie. Wellicht kruisen onze paden nog eens. Iemand zei dat laatst tegen mij. ‘Je ontmoet elkaar vaak twee keer’. Die uitspraak is blijven hangen :-)” Maria C.
Zodra ik aan het eind van mijn week afsprak met een vriendinnetje, en we spraken over de verschillende gebeurtenissen die hadden plaatsgevonden deze week, voelde het alsof ik werd omarmd door een grote deken gevuld met rust. Na dat we samen een kop thee hadden gedronken en het meest onsmakelijke gebak dat we ooit geproefd hadden met moeite naar binnen hadden gewerkt, liepen we nog een rondje door de stad. Samen met mijn deken van rust liep ik met mijn vriendinnetje aan mij zijde en kwamen we een lucht vol ballonnen tegen. Ik heb er een aantal foto’s van gemaakt omdat ik het een mooi gezicht vond, maar op het moment zelf, stond ik er niet echt bij stil. Tot ik het ging koppelen aan mijn week. Gewoon omdat ik dit fijn vond.
Een week waarin het gevoel had  dat ik veel negativiteit ervoer en niet vooruit te branden was. Met gebrek aan inspiratie, een immense behoefte aan koffie, en een extreme druk om te presteren. En misschien was dit wel het geval, maar op het eind had ik wél inspiratie, dronk ik minder koffie en sliep ik eindelijk weer als een roosje. 🙂 Aan het eind van de week, hingen er ballonnen in de stad. En hoe bagger mijn week ook was, ik besloot er toch mijn eigen feestje van de maken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *